كافه سپيداران

ابزار رسالت

2007-02-05T18:21:00.000-08:00

ديدي يه موقعايي وجود آدم به تمام معنا تنگ ميشه ؟ تنگ....جوري كه انگار هيچ بزرگي و عظمتي توش جا نميشه .نه مي تونه ببخشه ، نه مي تونه بگذره ، نه مي تونه مهرباني كنه ، نه مي تونه حقيقت رو بچشه ، نه مي تونه ....فكر مي كنم توي زبان اصطلاحات قرآن متضاد اين حالت شرح صدر هست .هموني كه موسي به عنوان ابزار اوليه ي رسالتش از خدا مي خواد.يعني وسعت وجودي .و چقدر لذت بخش اون زمانايي كه وجود آدم وسيع.در درجه ي اول واسه خودش بعدش تبعاتش هم واسه بقيه است. وسعت وجودي مثل حس شناور بودن روي آب....سبك....مثل يه جسم نامرئي كه همه چيز ازش مي تونه عبور كنه، بگذره. هيچي توش نمي مونه كه سنگينش كنه.

هر كدوم ما هم رسوليم.رسول به رسالت شخصي خودمون ، پس ما هم به اون شرح صدر نياز داريم.

مي شناسيش؟؟ حتما مي شناسيش

2007-01-15T22:26:00.000-08:00

بهش ميگن دنيا.همون كه خوشگل...همون كه ابر و باد و مه و خورشيد و فلكش در كاره ...........
از همون لحظه هاي اولي كه باهاش ارتباط برقرار مي كني به بازي دعوتت مي كنه و اعلام مي كنه كه بازيش قوانين خاص خودشو داره و همچنين بلند اعلام مي كنه كه با قوانين خدا هم كاري نداره.بازي تا وقتي تو قوانين رو قبول نكردي شروع نميشه ولي كافيه چند تا قانون رو بپذيري .از اون به بعد باهات كنار مياد چون مي دونه كه بعد از اين خود بازي تو رو ناگزير از پذيرش باقي قوانين مي كنه. تو با يك پذيرش كوچيك وارد بازي ميشي. يواش يواش براي ادامه ي بازي و براي اون بردي كه تصور مي كني در انتهاي اين بازي وجود داره ميري سراغ قوانين دنيا.حقم داري چون اين بازي كه ساخته ي دنياست فقط با قوانين خودش حل ميشه.و تو هر چقدر هم كه هوشمند باشي مجبوري با قوانين طراح بازي كني .
مگر اينكه از ابتدا اصلا بازي رو نپذيري .كه در اون صورت وضعيتت متفاوت خواهد بود با بازيكنان.

گفتم متفاوت ياد مريم افتادم.حضرت مريم...قرآن توضيح ميده كه اون چطور بازي رو نپذيرفت و از بازي كناره گرفت." اي رسول ما ياد كن در كتاب خود احوال مريم را آن روزي كه از اهل خانه ي خويش كنار گرفته ، به مكاني به مشرق (بيت المقدس) روي آورد/ و آنگاه كه ميان خود و ايشان حجابي افكند ما روح خود را بر او مجسم ساختيم." (16 و 17 سوره ي مريم) . البته فاصله گرفتن مريم در واقع كناره گيري از عرف و عادات مردم بود و اون براي خودش نسبت به روشها و افكار مردمان حجابي قرار داد.

در وجود به نظاره بنشين

2006-12-17T21:25:00.000-08:00

خوشحالم كه حالا مي دونم همه چيز در وجود رخ ميده و همه چيز در وجود ما در دسترس و روشن.خوشحالم كه دنبال نتايج كارهام در آينده يي در مكان و زمان نيستم.يعني مجبور نيستم براي فهميدن خيلي از چيزها منتظر گذشت زمان بمونم تا روشن بشه.همه چيز به وضوح قابل درك.حتي بالاتر از اون ، احتياجي ندارم كه قيامت و آينده يي آنچناني فرا برسه تا دقيقا بفهمم چه كردم ، خوب كردم يا بد؟ درست يا غلط؟ همه چيز در وجود بر پاست.
وجود انسان اونقدرعظيم كه هميشه توش قيامت برپاست بهشت و جهنم و نهايت و غايت برپاست.و لزومي نداره كه جايي در زمان و مكان منتظر اونها باشي.مثلا بعد از مرگ.همه چيز همين جاست در وجود ما.كافيه باهاش ارتباط برقرار كني بعد خودش همه چيز رو به تو نشون ميده ، مثل آيينه يي صادق .خودش تو رو به بهترين راه ها و بهترين كارها هدايت مي كنه.كافيه هر كاري كه مي كني به وجود خودت نگاه كني ببيني چه تاثيري روت داشته.اگه خودت رو گول نزني ، اگه خودت رو بازي ندي تاثير زيباي خوبي ها و كارهاي درست رو در وجودت لمس مي كني و شيريني بهتر از عسل اونها رو با تمام اعضا و جوارحت مزمزه مي كني. همين طور زشتي كارهاي نادرست رو هم با تمام تلخي مي چشي.عقل و شعور انساني قابليت درك و تشخيص همه ي اينها رو داره.
همچنين حركتي كه ما در وجود مي كنيم يعني همون رفتار و اعمال ما مشخص كننده ي سير اتفاقاتي ست كه در آينده براي ما رخ خواهد داد.تاكيد مي كنم سير و سمت و سوي اتفاقات آينده نه دقيقا خود اتفاقات چون آينده كاملا مجهول.علتش هم اين هست كه ما با رفتارهايي كه امروز مي كنيم وجودمون رو به شكل خاصي مي سازيم كه اين شكل اقتضائاتي داره و همين اقتضائات هست كه مسير آينده رو هم براي ما رقم مي زنه.نظام دقيقي بر وجود حاكمه كه تخلفي در اون راه نداره.
اما ارتباط برقرار كردن با اين وجود كمي سخته.بايد صافش كني بايد پاكش كني.هر چي تميزتر باشه بهتر و شفاف تر همه چيز رو نشون ميده .زشتي ها رو و زيبايي ها رو.
البته اين توضيحات به هيچ وجه دليلي بر بي نيازي انسان از كتب و رسل نيست.كتب و رسل نازل شده راه همون پاك كردن وجود رو به ما ياد ميدن و از اين جهت كه ما شديدا بهشون نيازمنديم.

صد در صد زنانه

2006-12-10T00:25:00.000-08:00

هميشه با دوستان صحبت و آرزوي كارهاي 100% دخترونه رو داشتيم.كاري كه تماما بدست خودمون دخترا انجام بشه.و انگيزه اش عمدتا اين بود كه ثابت كنيم زنان و دختران توانايي انجام هر كاري رو دارند.همچنين دلمون مي خواست ثابت كنيم كه در خيلي از موارد روش هاي زنانه كارا تر از روش هاي هميشگي مردانه است.در كل انگيزه هاي فمنيستانه (!!). كه ظاهرا اين انگيزه ها كافي نبود !!!!
هفته ي پيش ، طي چند روز من شاهد يك كار صد در صد زنانه بودم.كه بدون استثنا تمام دست اندركاران اون زنان و بخصوص دختران جوان بودند.و بدون ترديد مي تونم بگم كه حتي يك مرد هم در روند انجام و اجراي اون كار (كه كار كوچك و ساده يي هم نبود) نقشي نداشت!! اگر قيافه ي اون خانوم ها رو خارج از اون فضا ميديدي هيچ شباهتي به چهره ي معمول فمنيست ها و مدعيان حقوق زنان نداشتند.دختراني با چادرهايي عجيب كه ما اسمشو گذاشتيم چادرعالم بقيه اللهي.(حالا بماند كه اين عالم بقيه اللهي يعني چي و كجا و كي).در كل منظورم چادر هاييست كه چندين برابر چادر هاي معمولي پوشيدگي دارند.
اونجا بود كه احساس كردم، هنوزم انگيزه هاي اعتقادي بسيار قوي تر و پيش برنده تر از باقي انگيزه ها كار مي كنند.اون خانومها به دليل اعتقاداتشون موافق با ارتباط خانوم ها و آقايون نبودند .و چون هدف بزرگي رو در نظر داشتند براي تحقق اون حاضر شده بودند كه تمام مسئوليت هاي كارو خودشون به عهده بگيرند.و بنظر من در نوع خودش كار قابل قبولي رو ارائه كردن.

در حاشيه ي اين مطلب نمي تونم نگم كه چقدر احساس خوبي از بودن در كنار اون آدما (خانوما) داشتم.آدمايي آگاه به حقيقت انساني شون.آدمايي كه گاهي وقتي نگاهشون مي كردي زيبايي هاي خدا رو تو وجودشون ميديدي .(بدون اغراق اينو ميگم.اين حالتي بود كه من بخاطر نميارم قبلا در كسي ديده باشم) آدمايي كه فهميده بودن فقط و فقط بايد آينه يي شد براي نشان دادن اوصاف الهي. نه بازتابي ازخود ، از روزمرگي ، از غير ، از خواسته هاي ديگران.آدمايي كه خودشون رو به عزيزترين انسان هستي فروخته بودن بخاطر همين با اون چادرها خودشون رو از نگاه ديگران مي پوشاندند....................

عشق شرعي !!

2006-12-02T09:19:00.000-08:00

امروز در وبگردي ها گذارم به سايت يكي از مراجع تقليد افتاده بود.داشتم به عناوين سوالات پرسيده شده توسط افراد نگاه مي كردم.عناوين عجيب و غريبي بين عنوان هاي معمول و رايج به چشم مي خورد.مثلا احكام بن كتاب ، رايانه ، رانندگي و ..... و كلا عناويني كه بايد كلي فكر مي كردي تا بتوني حدس بزني چه سوال شرعي ممكنه در اين زمينه ها براي افراد پيش اومده باشه.
اما يه عنوان از همه سوال برانگيزتر و وجودش در اونجا عجيب تر از بقيه بود.عنوان : عشق.من واقعا نمي تونستم بفهمم كه موضوعي كه عمدتا از حيطه ي عقل و استدلال هاي عقلاني خارج چطور ممكن براي بعضي از افراد وارد حيطه ي شرع و فقه بشه. جوري كه سوال شرعي در موردش داشته باشند؟! در حالت معمول عشق يه اتفاق احساسي است كه بدون هيچ گذشته اي صورت مي گيره و تا حدي ميشه شروعش رو ناخود آگاه تصور كرد.تمام مدتي كه صفحه داشت لود ميشد من داشتم به اين موضوعات فكر مي كردم و مشتاقانه منتظر ديدن سوالات شرعي ملت در مورد عشق بودم.
يكي از سوالات اين بود : آيا عاشق دختري شدن حرام است ؟ (!!!!) جواب مرجع تقليد محترم خيلي جدي و معقول بود گفته بود : امر غيراختياري حكم ندارد و بقيه ي جواب...... ولي من دلم مي خواست به اين آدم مي گفتم : حالا كه عاشق شدي .ديگه سوالت واسه چيه ؟ اگه خيلي نگراني،عشقت رو شرعي و رسمي كن و اگه اين كارو نمي توني بكني و در عين حال خدا و قوانينش هم برات خيلي مهمه بي خيال طرف بشو.

چيز مهم تري كه مي خوام بگم همينه كه توي سوالات مختلف به وضوح به چشم مي خورد. اينكه اكثر مردم خودشون حكم اون كارو مي دونند ولي فكر مي كنند كه شايد وقتي سوال كنند قوانين خدا عوض بشه (!) و اونا هم به خدا و هم به خرماشون برسند !!! يعني افراد به شدت تلاش داشتند كه سوالشون رو جوري مطرح كنند كه مرجع تقليد رو وادار به جوابي كنند كه دلشون مي خواد بشنوند !! حتي يه جا خيلي جالب بود .يه نفر اول در مورد اينكه اگر مرد در نماز انگشتر طلاي سفيد به دست كند چه حكمي دارد سوال كرده بود.و بعد كه جواب دلخواهش را نشنيده بود دوباره پرسيده بود كه مي شود در اين يك مورد به يك مرجع تقليد ديگر اقتدا كرد ؟؟؟؟؟؟
من نمي دونم بعضي ها كه از درون هيچ احساس تعلقي به خدا ندارند چه اصراري دارند كه مطابق دستورات اون عمل كنند؟؟؟!!!! من مطمئنم كه اگر كسي از درون و با تمام وجودش خدا رو دوست داشته باشه و بهش اطمينان داشته باشه و بدونه كه اون هيچ وقت اشتباه نمي كنه ديگه براي هر كاري اينقدر چون و چرا نمي كنه.بلكه هر لحظه به سمت شبيه شدن به دلخواه او مي شتابه.

نمايشگاه كتاب

2006-11-21T19:03:00.000-08:00

امروز رفتم نمايشگاه كتاب.آخرين روز نمايشگاه بود.چون اين نمايشگاه كتاب مشهد اصولا هيچ سال چنگي به دل نمي زنه امسال دير رفتم.اونم فقط واسه اينكه حال كرده بودم كتاباي دانشگاه رو با تخفيف بخرم !!
ميگفتم .به قول ما آخر نمايشگاه شيخولانه بود.فكر كنم سه چهارم كتاب هاش كتاباي مذهبي بود.با اينكه من زياد هم از اين قسم كتاب ها بدم نمياد ولي آخراي نمايشگاه ديگه كلافه شده بودم.يه عنوان كتاب خيلي زياد ديده ميشد يعني انتشارات هاي مختلف در سايزها و قطرهاي متفاوت اين عنوان رو چاپ كرده بودن .عنوانش اين بود " احكام ويژه ي بانوان"!!!! وقتي يه نمايشگاه شيخولانه بخواد از قافله ي توجه به موضوعات زنان عقب نمونه نتيجه اش ميشه چاپ كتاب احكام ويژه ي بانوان در مقياس وسيع : ))

مشتري : آقا قرآني كه فقط فارسي باشه ندارين ؟؟
غرفه دار با تعجب : يعني چي ؟؟ يعني عربي نداشته باشه ؟ اون ديگه چي ميشه؟!
منم باهاش موافق بودم قرآن بدون متن عربيش اصلا قرآن نيست.داشتم فكر مي كردم كه اگر اجازه ي يه چنين كاري در سطح گسترده داده بشه در كمتر زماني قرآن هم تا حد نهايت تحريف خواهد شد.چون اعجاز قرآن در مورد قابل تحريف نبودن فقط در مورد كلام عربيش صادق.

يه كتاب مي بينم به اسم صحيفه ي مهديه.به غرفه دار ميگم : اين چيه؟؟ روي جلدشو برام مي خونه ميگه : صحيفه ي مهديه! ميگم اينو كه خوندم يعني توش چيه ؟ راجع به چيه؟؟ ميگه دعاهايي كه امام زمان مي خونه ديگه.ميگم مگه ظهور كرده كه كتابش چاپ شده ؟! مكث مي كنه و جوري كه براش سوال شده يه دونه از كتابو بر ميداره ورق ميزنه بلكه بتونه يه جواب بهتر بهم بده.در نهايت ميگه راجع به امام زمان دييييگه !! برام جالبه كه طرف يه هفته ي داره اين كتابو به هزار نفر مي فروشه ولي يه بار واسش سوال نشده كه ببينه اصلا صحيفه ي مهديه چه صيغه ايه؟! جوري كه من كتابو ورق زدم يه سري دعاهاي معمولي مفاتيح توش بود + زيارت ناحيه ي مقدس كه منتسب به خود حضرت مهدي (عج) ست در سوگ جدش امام حسين (ع).

راه هاي هر روزه

2006-11-16T09:20:00.000-08:00

زير گذر وسلامت عبور....هر روز مجبورم از زيرگذر بگذرم.زيرگذر برام يعني پله ي فراوان كه پايين اومدنش كيف داره ولي بالا رفتنش ....يعني تابلوهاي تبليغاتي قطار شهري كه معلوم نيست كي تموم بشه.... يه مرد واكسي كه هميشه بساطش جلوي زير گذر پهن و يك زن گداي سياه پوش روي پله هاي زير گذر.يه سري بساطي هم هستن ، يكي شون كه فرفره مي فروشه هميشه بيشتر از بقيه توجه منو جلب مي كنه ....سربازي كه توي سرما و گرما بايد بايسته و امنيت رو در اون پايين تامين كنه !! و طبيعتا گذر و گذر و شايد گذار.
بعد پيتزا فروشي .و رديفي از مغازه هاي مختلف و بي ربط به هم.دختري كركره هاي يكي از مغازه ها رو بالا مي كشه !!! مغازه ي كاشي و سراميك ظاهرا و دقيقا در همون لحظه مرد مغازه ي بغلي هم مشغول بالا كشيدن كركره هاي مغازه اش است.(اينم واسه اينكه يه بار كسي فكر نكنه اينجا تبعيضات مبتني بر جنسيت وجود داره !!!!!!!!!) بيليارد ....كافي شاپ..... يه آشپزخونه ........
مي خواستم از گفتن اينا به يه نتيجه اي برسم ولي نمي دونم چرا نشد نتيجه ام رو بگيرم .آخه همه ي اينا براي خودم خيلي معني دار و گاهي زياد به فكر وا ميداره ام ولي نميدونم چرا نشد بگم شون.خب اين مطلب هم اين جوريه ديگه.

آزاد يا زيتون؟

2006-11-05T20:37:00.000-08:00

امروز بصورت بسيار نادر داشتم يكي از برنامه هاي شبكه ي خبر رو نگاه مي كردم.برنامه اش متعلق به نسل جديد برنامه هاي خبري بود.يه مجري ايستاده ( البته زياد هم تكون مي خورد) كه خبرها رو بصورت غير رسمي مي خونه و يه تلويزيون بزرگ كنارش. طوري كه شما و مجري با هم به قسمت تصويري خبر نگاه مي كنيد.اينكه از نظر ظاهر، از نظر محتوا هم متعلق به بخش هاي تازه يي در حيطه ي خبر بود.يعني پرداختن به حواشي يا همون خبراي حاشيه اي.
حالا از همه ي اينا بگذريم چيزي كه اين وسط توجه منو جلب كرد يه مصاحبه ي كوتاه بود كه با وزير علوم داشت.از وزير علوم در مورد شهريه هاي دانشگاه آزاد سوال شد.(چه سوال تكراري و كسالت آوري؟!) بعد ايشون هم اينطوري شروع كرد: البته ما معتقديم كه دانشگاه آزاد ، شجره ي طيبه يي ست كه پايه گذاري شده است و...... : ))
من كه خيلي خنديدم .نمرديم و معني و كاربرد شجره ي طيبه رو هم فهميديم.خلاصه از اين بعد بدونيد كه دانشگاه آزاد شجره ي طيبه است ! يعني يه چيزي شبيه زيتون و اين جور چيزا !! بدم نيست بهش مياد .از اين به بعد مي تونيد بجاي واژه ي نامانوس دانشگاه آزاد بگيد دانشگاه زيتون !

تحول

2006-09-30T19:49:00.000-07:00

اغلب تغيير و تحول ذهني و بينشي رو بداهه و به سرعت نميشه توي زندگي اعمال كرد.مگر اينكه پذيراي يك خرابي عظيم باشي و به قول برو بچ مهندس شبكه fault tolerance بالايي داشته باشي.
در حالت كم دردسر ترش ، بايد كاراي نيمه تمام تفكر قبلي رو به اتمام رسوند و بعد تصميمات و برنامه هاي تازه يي مبتني بر تغيير جديد گرفت .

در دل من چيزي است ، مثل يك بيشه ي نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بي تابم كه دلم مي خواهد
بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر كوه.
دور ها آوايي است كه مرا مي خواند.

بوي مهر و بشارت آموختن

2006-09-24T21:25:00.000-07:00

پاورقي بي ربط : اين جمله اين روزا واسه من مثل يه كد شده يه كليد كه اگه وارد فكرت و بعد وارد رفتارت كني تاثيراتي ميذاره كه لذتش رو مي توني به راحتي مزمزه كني.جمله اينه " قادري ، اما انجام نده ! " .من خيلي به مصداق هاش توي زندگيم فكر كردم و .....

مست ِجواني

2006-08-17T18:36:00.000-07:00

مست ِ جواني....مست ِ جواني..... سال هاي سال به انواع كارها ، هر كاري كه به ذهنت خطور كنه در پنهان و آشكار دست مي زنيم كارايي كه حتي اگه ساعت ها هم فكر كني دليل عقلاني و حقيقي واسه انجامشون پيدا نمي كني تنها بخاطر اينكه جوونيم و بنظر من بيشتر از جوون بودن مست جووني هستيم. با همه ي اين اوصاف فكر مي كنم اونچه كه انجام نميديم (بطور كلي بهش نمي پردازيم) مهمتر از اون كارايي هست كه انجام ميديم هر چقدر هم كه اين كارها نادرست باشه !!
جواني بنظر خودمون پر از لذت سپري ميشه اما در حقيقت پر از بي خبري (خبرهايي از جنس حقيقت.حقيقت هستي .حقيقت بودنمون).به ميانسالي نزديك ميشيم از اون به بعد دلخوش دستاوردهاي تلاش هاي جواني هستيم.يه مدت مست ِ دانش ....يه مدت مست ِقدرت.... يه مدت مست ِ ثروت.... در بعضي موارد مست ِ شهرت...... هر كدوم از اين مستي ها ما رو به انجام يه سري كارهاي خاص وا ميداره وطبعا به دنبالش از يه سري كارها باز مي داره.همچنان در بي خبري ادامه ميديم ......همچنان مست و سرخوش و بي خيال.....
كمي كه مي گذره ما بيشتر از هر چيز مست ِ تجربه هستيم.مغرور و مطمئن به تجارب مستانه ي سال هاي سپري شده !!!! و اين مستي اونقدر شديده كه ديگه جايي براي تازه ها ، جايي براي ترديد به گذشته باقي نميذاره.مي دونم خيلي تلخ شد ولي حقيقت اينه كه ما همون طور مست و در بي خبري مي ميريم بدون اينكه حتي بفهميم چرا بوديم و با بودنمون بايد چه مي كرديم.ما در حالت توهم و مستي هدف هايي براي بودنمون تعريف كرديم بدون اينكه حتي يه بار فكر كنيم كه شايد چيز ديگه يي هم غير از اينها هست.ولي خب مرگ آنچنان سيلي محكمي به ما مي زنه كه هوشيار هوشيار ميشيم اما......

تولدش مبارك

2006-07-25T01:16:00.000-07:00

امروز تولد يك سالگي سپيدار.بخاطر همين يه سري تغييرات دادم توي ظاهر وبلاگ.البته قالب رو شايد به همون قالب قبلي برگردوندم چون با سپيدار بيشتر هماهنگ بود.
اسم وبلاگ رو هم بعضي از دوستان مي دونند ، براي من خيلي اسم دوست داشتني و خاطره انگيزيه.مدت هاست دلم مي خواد اين اسم رو بذارم ، تا كافه يي بشه كه دوستان بيان و توش جمع بشن و لحظات خوبي رو داشته باشيم.چقدر رمانتيك شد ! اما تصور ذهني من از يه كافه يي كه بجاي ديوار درختان سپيدار احاطه اش كردن و بجاي ميز و صندلي هاي رنگارنگ تنه هاي سپيدار جاييه براي نشستن ، به همين اندازه رمانتيك.راستي واسه اينكه دوستان توي كافه بيكار نباشند يه لينكدوني گذاشتم كه هر روز آپديت ميشه .حاصل وبگردي هاست.
آها يادم رفت به رسم اكثر وبلاگ ها با احساسات تمام بگم كه اين يك سال با اين وبلاگ چقدر برام جالب و ... بود.خب چون حقيقتا نبود.اينم يه چيز معمولي بود مثل همه ي چيزاي ديگه.البته من فوايد و جذابيت هاشو انكار نمي كنم.........

تعادل احساسي

2006-07-07T01:43:00.000-07:00

به اين فكر كرديد كه چرا اكثر آدما بعد از 40 سالگي تقريبا به جايگاه ثابت وجودي خودشون مي رسند و همين طور به كمال خودشون.كمال در هر زمينه يي كمال عقلي كمال حرفه يي كمال.....
جدا از موضوع تجربه كه خيلي مهمه و اينكه تجربه ي فرد طي اين ساليان بر تكاملش تاثير ميذاره يه مسئله ي ديگه هم بنظر من هست كه خيلي موثره.(آره دوباره صحبتم سر همون احساس.هنوز اين موضوع به كلي توي ذهن من حل نشده.يعني هنوز راه حل هايي كه دنبالش بودم رو كامل پيدا نكردم ).اون عامل بنظرم رسيدن به balance احساسي همون تعادل احساسات .بازم تاكيد مي كنم منظورم احساس خاصي نيست چون در مطلب قبل بعضي از دوستان منظور منو از احساس تنها به عشق و دوست داشتن تعبير كرده بودن.در حالي كه كلمه ي احساس حالت هاي متعددي رو شامل ميشه مثلا احساس مهم بودن .احساس مطرح بودن.احساس مورد قبول بودن .احساس مورد احترام بودن ...و...و......يا احساس محبوب اين روزگار يعني احساس متفاوت بودن !!
در 40 سالگي به بعد اكثر آدما به تعادل احساسي مي رسند.واسه همينه كه چه در ظاهر و چه در باطن ما از اين افراد عكس العمل هاي شديد و پر شور نمي بينيم.علتشم اينه كه فرد طي اين مدت راه هاي ارضا انواع احساسات رو در خودش پيدا كرده و فهميده كه براي رسيدن به ميزان مورد نيازش از اين احساسات بايد چه كار بكنه و از چه طريقي عمل كنه.
من تصور مي كنم كه آدما زمان و انرژي خيلي زيادي رو براي رسيدن به اين balance احساسي صرف مي كنند.شايد چيزي حدود همون 40 سال رو.اين موضوع حجم زيادي از فضاي ذهن و وجود افراد رو طي اين سال ها اشغال مي كنه.شايد بگي خب اين چه اهميتي داره فرد داره روال عادي زندگيشو طي مي كنه ؟؟ حرف من اينه كه فرد اونقدر زمان و انرژي زيادي رو صرف اين موضوع ميكنه كه از پرداختن به موضوعات بسيار بسيار مهم ديگه يي باز مي مونه. موضوعاتي كه بيشترين تاثير رو توي زندگي حقيقيش داره.موضوعاتي كه لازمه ي پرداختن بهشون يه ذهن و يا بطور كلي يك وجود آرومه.وجودي كه در تلاطم بدست آوردن ساده ترين احساسات نباشه.ذهني كه با ابتدايي ترين وجه خودش (يعني احساسات) كنار اومده باشه.حالا موضوعي كه اين روزا ذهن منو مشغول كرده اينه كه چطور ميشه زودتر و سريع تر به اين تعادل احساسي رسيد؟؟ قبل از اينكه چنان زمان هنگفتي رو از دست بديم.در مورد بعضي از احساسات به يه نتايجي رسيدم ولي بعضيا شونو هنوز نه. نتيجه يي كه بهش رسيدم چيزي نيست جز سر خم كردن در مقابل قوانين لا يتغير هستي !! كاري كه خودم به شخصه خيلي وقت ها ازش سر باز مي زنم .اين سر باز زدن لازمه ي جوونيه مي دونم ولي عاقلانه كه نگاه كني مي بيني اول و آخرش كه اين قوانين بر وجود تو و بر هستي حاكم چه تو دوست داشته باشي چه نداشته باشي پس بهتره كه از همون اول جنگ رو كنار بذاري و هر چي خودش گفته بگي چشم.تا زودتر به تعادل احساسي برسي و همين طور سريع تر آماده ي حركت در جهت كمال بشي.

احساس آواره...احساس بيكاره

2006-06-22T18:30:00.000-07:00

فكر مي كنم اين توصيف حال اكثربرو بچه هاي هم سن و سال ماست.يه احساسي هست (منظورم احساس خاص نيست.احساس در معناي عام و كلي) ولي مقصد نداره.مسير نداره.هر روز يه جاست.مي دوني دنبال يه جايي براي ساكن شدن مي گرده ولي پيدا نمي كنه.دنبال يه چيزي يا بيشتر يه كسي مي گرده كه اين احساس رو روانه اش كنه ولي....اطرافم كه نگاه مي كنم همه يه جورايي در تقلاي پيدا كردن كسي براي ابراز اين احساس اند.
فلسفه ي اين روابط ناپايدار كه اغلب با يه آسيب احساسي به پايان مي رسه هم يه چنين چيزيه.چيزي كه نتيجه ي بودنش ابرازش.نمي دونم چاره اش چي مي تونه باشه؟ به قول خودمون يه "راه حل شاهانه" براش بايد پيدا كرد.اينكه سال ها گفتن اين احساس نبايد آواره و بيكاره باشه و دختر خوب پسر خوب كسي بود كه انكارش كرد و به روي خودش نياورد راه حل نيست.نميشه محبوسش كرد ولي اين جوري هم نميشه.
حس مي كنم حيف كه اين احساس ساعت ها و روزها توي خيالات باطل و روابط بي نتيجه هدر بره.نه به اون دلايل تكراري هميشگي بلكه چون حس مي كنم هنوز سال هاي سال به اين احساس احتياج داريم.به سالم و شفاف بودنش.به بي لك و بي ترك بودنش.اگه اين روزا با تجربه هاي ناشيانه پيش فرض هاشو عوض كنيم شايد هيچ وقت ديگه نتونيم اون جوري كه بايد ازش بهره بگيريم.پيش فرض هاش همه بر مبناي خوبي و مهر و صميميت و اعتماد و اين جور چيزاست ولي اين روابط "بي تعهد" و بي مهابا همه ي اين پيش فرض ها رو تغيير ميده........

انواع عشق:پيشينه و عوامل

2006-06-03T20:36:00.000-07:00

1.عشق يك نگاه: معرف حضور همه هست ديگه !! كلاسيك ترين و رايج ترين نوع عشق.قدمتش لااقل تا اونجايي كه ثبت شده به اندازه ي شاعران و نويسندگانيه كه براي فهميدن زمان زندگي شون بايد به تاريخ ادبيات مراجعه كرد :)
2.چند عشقي : فكر مي كنم پديده ي معاصرييه. جمع جبري چند تا " عشق يك نگاه " با هم هست.البته اساسا به نظر من پديده ي قابل تاملي چون تمام تعريف هاي پيرامون عشق رو زير سوال ميبره؟! جاي صحبت داره.....
3.عشق بي نگاه: منظورم همون عشق بدون ديدن هست.اين يكي بصورت original مال زمان و نسل خودمونه.حقيقتا نسخه ي قديمي و زير خاكي نداره.و از همه هم سوال بر انگيز تره ؟؟؟؟؟؟!!!!!عوامل بوجود آوردنده اش هم ابزارهايي هستند به اسم كامپيوتر البته از نوع وصل به اينترنتش !! موبايل اونم از نوع SMSفعالش.(بگذريم كه الان همه ي موبايل ها SMS فعال اند).صاحبان اين نوع عشق شديدا دچار توهم محتوا گرايي هستند !! يعني تصور (بخونيد توهم) مي كنند كه چون فرد رو نديدند اونو فقط بخاطر وجود ارزشمندش دوست دارند نه ظواهر و چهره و خوشگلي و اين حرفا !! خلاصه ID ياهو به همون اندازه در بوجود اومدن اين عشق در قلب عاشق نوع 3 مهمه كه مثلا رنگ و حالت چشم ها واسه مجنون داستان نظامي .البته اين نوع عشق قابليت اينو داره كه خيلي سريع تبديل به عشق نوع 2 بشه !!!!!!! : ))

4.از عشق خيال پردازانه كه در اثر زياد خوندن و ديدن و شنيدن راجع به عشق براي يه فرد عادي بوجود مياد هم صرف نظر مي كنيم.(همون بي عشقي معروف !!) البته كه اونم داستانش جالبه.....

اگه نوع ديگه يي هست شما بگيد؟؟

2006-05-24T18:40:00.000-07:00

خوبه كه وقتي آدم شاد كساني باشند كه باهاش همراهي كنند !! اينجوري شادي ادامه پيدا مي كنه.شادي منتشر ميشه.شادي تمام فضا رو پر مي كنه..........................

تنهايي شادي كردن حتي از تنهايي غصه خوردن هم سخت تره.اينجوري شادي محبوس ميشه.حتي شادي هم غمگين ميشه.و به زودي زود از ياد ميره..................

2006-04-17T17:49:00.000-07:00

ظاهرا اين وبلاگ دوم توجه دوستان رو خيلي جلب كرده.
من به دنبال پيدا كردن ابعاد تازه يي از خودم يا حتي ابعاد فراموش شده يي از خودم تصميم گرفتم مدتي در جايي ساكن بشم كه هيچ كس نباشه.جايي كه سكوتش اجازه بده درست فكر كنم .جايي كه فقط خودم باشم و خودم و شايد گهگاهي يه رهگذر بي طرف !!
هدف زدن يه وبلاگ تازه فقط همين بود.بدون شك وقتي كه اون ابعاد تازه كشف شد و اون افكار تازه تاثير خودش رو بر من گذاشت دوباره در اينجا هم خواهم نوشت.كما اينكه الانم ممكن هر روزي اينجا بنويسم.

2006-04-07T00:24:00.000-07:00

ظاهرا آپديت كردن اينجا كمي بيش از حد معمول به تاخير افتاد.الان دليلش رو ميگم:
پائولو در يه قسمت كتاب زهير به نقل از كتاب مقدس ميگه كه براي هر چيز زماني است.و هر مطلبي را زير اسمان وقتي است. وقتي براي ولادت و وقتي براي موت.وقتي براي انهدام و وقتي براي بنا كردن.وقتي براي خنده و وقتي براي گريه.وقتي براي دريدن و وقتي براي دوختن.و در آخر وقتي براي سكوت و وقتي براي گفتن.
يه مدت فكر مي كردم كه وقت گفتن. چه دراينجا چه در هر جاي ديگه.فكر مي كردم حتي براي رفع سوبرداشت هم كه شده بايد از خودم بگم.ولي الان فكر مي كنم زمان سكوت در اين وبلاگ.بر عكس وبلاگ ديگه ام كه الان براش زمان گفتن است.نمي دونم اين سكوت چقدر طول مي كشه ؟ بدون شك تا زمان گفتن....
كه ممكنه خيلي نزديك باشه يا خيلي دور.فقط مهم اينه كه اين سايبان آرامش هيچ وقت بسته يا تعطيل نميشه .يه لحظه چقدر حس كردم دلم براي اين وبلاگ سبز تنگ شده.شايد....

2006-03-19T19:08:00.000-08:00

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد
خوش و سرسبز شد عالم اوان لاله زار آمد
ز سوسن بشنو اي ريحان كه سوسن صد زبان دارد
به دشت آب و گل بنگر كه پر نقش و نگار آمد
گل نسرين همي پرسد كه "چون بودي در اين غربت؟"
همي گويد:"خوشم،زيرا خوشيها زان ديار آمد"
سمن با سرو مي گويد كه"يار بردبار آمد"
بنفشه پيش نيلوفر در آمد كه "مبارك باد!"
كه زردي رفت و خشكي رفت و عمر پايدار آمد
همي زد چشمك آن نرگس به سوي گل كه "خنداني؟"
بدو گفتا كه "خندانم،كه يار اندر كنار آمد"
صنوبر گفت:"راه سخت، آسان شد به فضل حق"
كه هر برگي به ره بري چو تيغ آبدار آمد
ببين كان لكلك گويا بر آمد بر سر منبر
كه"اي ياران آن كاره ، صلا، كه وقت كار آمد"

سال نو رو به همگي تبريك ميگم.

2006-03-13T09:11:00.000-08:00

باز من يه مدت بود يادم رفته بود كه پديده هاي مادي ظرفيت مشخص و همين طور محدودي دارند.و اگه بيشتر از ظرفيتشون بهشون بپردازي يا انتظار نتيجه داشته باشي جواب نميدن و به بيراهه و ناراحتي مي كشنت.اين جور مواقع از تمام پديده هاي محدود مادي متنفر ميشم .از پستي و محدوديتي كه درعمق جذابيتشون جريان داره.مي دوني كلا حس كمال طلبي و تماميت خواهي آدم رو ارضا نمي كنند.تو دلت مي خواد اونا هميشه تو رو به نتيجه يي كه مي خواي برسونند و همراهيت كنند ولي اونا دقيقا از يه جايي به بعد تنهات ميذارن.حكما يكي از دلايلي كه افراد هر چند وقت يه بار به يك پديده ي جديد مادي آويزون ميشن فرار از همين محدود بودنه است.اين جور مواقعه كه تريپ معنوي ميشم و به اين فكر ميافتم كه خودمو به پديده هاي حقيقي و جاودان بسپرم.و سعي كنم نيازهامو با پديده هاي سهل و ممتنع بدست بيارم.پديده هايي كه هميشه و در تمام لحظات زندگي "هر آدمي" حرفي براي گفتن دارند.........

2006-03-08T19:05:00.000-08:00

اين دفعه صرفا آپديت كردم واسه اينكه بگم حالم حسابي خوبه.و هيچ جاي نگراني وسه نقطه نيست.
هر كجا هستم و باشم
آسمان مال من است
پنجره ، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است.
چه اهميت دارد
گاه اگر مي رويد قارچ هاي غربت؟

اين عكسم واسه اينكه پيشاپيش به استقبال بهار زيبا رفته باشم.
وبياريم سبد
ببريم اين همه سرخ ، اين هم سبز.

2006-03-04T18:53:00.000-08:00

نمي دونم حس مي كنم امسال دوست داره همش منو بيمار و پريشان و دردناك ببينه .حرفي نيست هرچي اون بخواد....وقتي دوست داره منو تو اين قيافه ببينه ديگه بحثي نيست .شايد تو اين حالت به اوني كه انتظار داره باشم ، نزديك ترم...؟؟؟ نمي دونم چي بگم و اساسا نمي خوام چيزي بگم جز اينكه بگذار اين نوشدارو تاثير خود را بر روحم بگذارد......

2006-02-20T22:52:00.000-08:00

ظهر جمعه.حوالي ساعت يك ظهر.يكي از مناطق ييلاقي اطراف مشهد.
هواي خوبيست باد مي آيد و نسبتا هم سرد مي آيد.من روي تاب كودكي را زمزمه مي كنم و حتي جواني امروز را.طراوت را و شور و نشاط را....كتاب لذات فلسفه رو باز مي كنم تا با اين لذت در هم آميزند!
روبروي من درختان بلند قامت سپيدار كه در اين فصل سال خشك اند.بلندي زيبا و جذابي دارند اين درختان سپيدار.چه واژه ي آشنا و دلنشيني شده است اين واژه برايم.
يك كافه است در لابلاي اين درختان سپيدار كه ظاهرا صاحب خوش ذوقي داشته و اسم آن را گذاشته كافه سپيداران.
سردم ميشه .ميرم توي ماشين و از اونجا صحنه ها رو دنبال مي كنم.اخوان مي خونه: نه از رومم .نه از زنگم.همان بي رنگ بي رنگم.....بيا بگشاي در...بگشاي دلتنگم...
رفت و آمد آدمها رو به كافه ، بي انگيزه دنبال مي كنم.يه ماشين اومد و دو تا پسر جوون از اون پياده شدند كه يكي با سگش اومده بود و ديگري با دوست دخترش !!!! و رفتن تو كافه: )).بعد دو تا ماشين خانوادگي كه معلوم بود يه عده باجناق اند (!!) كه با هم اومدن بيرون.يه چند تا هم از اين زوج هاي تو دوران نامزدي به قول صبا "قناري ها" هم اومدن.....
اخوان همچنان مي خونه: هوا بس ناجوانمردانه سرد است....

اخوان اينو ميگه ولي من اين روزا كاملا شاد و خوشم.هوا هم به نظرم ناجوانمردانه سرد نيست.هوا آفتابي و اميدوار كننده ست.اين روزا باز مثل چند ماه پيش دچار حس (تمايل) سكوت شدم.دفعه پيش فكر مي كنم اواخر تابستون بود كه همين جا نوشتم.سكوت ...سكوت...و حصاري به دور حكمت.دلم ميخواد بيشتر بشنوم تا حرف بزنم . حتي گاهي دلم مي خواد هيچي نشنونم.نه افسردگي نگرفتم بلكه بيشتر دچار يك آرامش لذت بخش و يك صلح عميق با پديده هاي اطرافم شدم.فضاي ذهنم تقريبا از چيزهاي نگران كننده از چيزهاي آزار دهنده خالي شده و اينه كه اينقدر آرامش ميده.يه مقاله ي روانشناسي مي خوندم كه ميگفت اگه خودتونو تهي كنيد و در خلا قرار بدين مي تونيد همه ي موهبت هاي الهي رو جذب كنيد و به انواع موفقيت ها دست پيدا كنيد.(البته اين مسئله رو كامل باز كرده بود و توضيح داده بود) اون موقع كه خوندمش با اينكه به نظرم جالب اومد ولي خيلي نمادين و غيركاربردي بود.ولي حالا كه تا حدي (نه بطور كامل) ذهنم از فكرهاي آزاردهنده رها ست و تو خلا ام ، مي فهمم كه راست ميگفت تو اين حس همه چيز در دسترس تر و راحت تره.
اين روزا به يه نتيجه هم رسيدم. به اينكه نبايد هرگز نبايد حتي به حق و به خاطر دفاع از حق دلي رو شكست و كسي رو غمگين كرد.البته مي دونم كه اين مسئله استثنا داره ولي كلي و روزمره گفتم.اينو امروز تو يه لحظه كاملا لمسش كردم.مامان هميشه اينو بهم مي گفت ولي... مي گفت تجربه به من ثابت كرده كه هيچ چيز تو نظام اين دنيا و تو حساب و كتاب خدا از دل آدما ارزشمند تر نيست.خدا تمام نگاهش به همين دل.اصلا مگه نميگن جايگاه خدا دل.اون نگاه مي كنه و مي بينه كه ما با دلهاي بقيه چه مي كنيم و بر حسب همون برامون پيش مياره......

2006-02-09T20:09:00.000-08:00

عزاداري يا فستيوال؟

عصري حوصله ام تو خونه سر رفته بود واسه همين به برو بچ گفتم كه بريم يه خورده بيرون.آخه فردا روز تاسوعاست و اين روزا تو خيابونا تيكه به تيكه چادرا هستند و چاي و صداي يا حسين .در واقع ترانه هايي (!!!) در وصف امام حسين و بقيه.كلا اين ايراني ها هيچ وقت بيكار نمي مونن!! ده روز كه دهه ي فجر.ده روز محرم .يه ماه رمضون .سيزده روز عيد با همه ي رسومش.....خلاصه چه با خوشحالي و چه با عزا سرگرمند.
بر وبچ محل ما هم به قول يكي از همين مداحا (!) تكيه علم كرده بودن . ما هم رفتيم به بهونه ي خوردن چاي يه خورده اونجا وايستاديم و آدمها و كاراشونو نگاه كرديم.اولا كه اين چادرا پاتوق خوبي شده بود واسه پسراي محل كه بجاي اينكه تو گيم نت و مغازه ي خدمات كامپيوتر و غيره دور هم جمع شن بيان كنار اين چادرا.و گهگاهي هم يه سيني چاي بگيرن دستشون و واسه خالي نبودن عريضه به ماشين هايي كه رد ميشن تعارف كنن.در واقع كليه خلوص وجوديشون تو اون سيني چاي خلاصه شده بود كه تعارفش ميكردن:) ولي خب از حق نبايد گذشت. از كساني كه عاشقانه و خالصانه و با يه حس قشنگ اين كارا رو انجام ميدن.خلاصه من همين جور كه منتظر سرد شدن چاي بودم اين صحنه ها رو هم دنبال مي كردم.يه آقايي اومد و ماشينشو پارك كرد نزديك چادر .هنوز پارك نكرده بود كه يكي از اين سيني به دستا پريد جلو تا زودي بهش چاي تعارف كنه ولي آقاهه سريع از ماشينش پياده شد در حالي كه تو دستش يه فلاكس چاي بود!!! برد كه واسش پر چاي كنن!!! سيني بدست هم كه ديد اين آقا ظاهرا با اين يه ذره دو ذره چاي كارش راه نميافته بي خيالش شد و رفت سراغ ماشين بعدي : ))
من همين جور داشتم چاي مي خوردم كه ديدم خاله هم دوربين به دست داره مياد .تعجب كردم بهش گفتم شما هم اومدين فستيوال عاشورا؟؟!! آخه حس مي كنم اين سالهاي اخير اين مراسم و اين عزاداري ها معني و هدف حقيقي خودشو از دست داده و فقط شبيه يه فستيوال جايي شده واسه سرگرمي و تماشا.
خلاصه با خاله راه افتاديم و بولوارو رفتيم بالا.ميدون بالا هم همين جور بود. چادر و چاي و صداي اين جناب هلالي- خداي جوگيري و بي محتوايي- .صداش همه جا رو پر كرده بود: اونا كه يوسفو ديدن همه دستا رو بريدن اگه عباسو .....از نظر من اين آدم هم يكي از عاملين بي برو برگشت بي محتوا و سطحي كردن اين مراسم.راستي من امروز متوجه شدم شعري كه يكي از دوستان تو كامنتهاي مطلب قبلي نوشتن مال همين حضرت اجل.بگذريم.كنار اين چادر يه سري رنگ و تلق بود كه باهاش روي ماشينا مي نوشتن يا حسين و يا ...اين روزا تقريبا از هر ده تا ماشين نصفشون روي درها و شيشه هاشون عباراتي از اين دست نوشته شده.

2006-01-27T18:33:00.000-08:00

امروز مي خوام از يه چيز خوشايند بگم. از كلمه ي "دوست".اين روزا هر جا ميري هركسي رو ميبيني اسم خودشو گذاشته دوست .تو همين كامنتاي وبلاگها مثلا: يه دوست ، دو دوست، اون دوست ، اين دوست. بابا بي خيال. دوست كدومه؟؟ دوست كجا بود؟؟ بگو كيميا بگو ناياب.كلمه ي ساده يي نيست كه اينقدر ساده و بي دقت به كار ميره.حالا بي اين چيزا اصلا كاري ندارم مي خواستم بگم 4-5 سال بود كنار دعا واسه سلامتي مامان و بابا كنار دعا واسه ...دعا مي كردم خدا يه دوست خوب اوني كه معني حقيقي اين واژه باشه رو بهم بده.آخه اون 4-5 سال قحط الرجالي بود.دوست بود ولي هم فكر نبود .دوست بود ولي نزديك نبود.دوست بود ولي دغدغه ي مشتركي نبود.دوست بود... فقط بود.خلاصه دري به تخته خورد و گذار ما از خوب يا بد روزگار به اين دانشگاه افتاد (!!) كه تعبير واژه ي دوست توش نسبتا زياد بود.و چشم ما به جمال موجوداتي روشن شد كه معني" ما" رو مي فهميدند.اولش گفتيم دوستي يعني دلبستگي يعني وابستگي به دنبالش تعهد.يعني گاهي گذشت.بعد بعضي وقتا زيرش مي زديم يعني اون "من ِ" ميومد وسط ( خيلي كم البته).بعضي وقتا بعضي چيزا رو به هم نمي گفتيم بخاطر حس غريبه بودن .خب هنوز اولش بود بايد دوستي كامل معني ميشد.با هم كلي هدف هاي مشترك تعريف كرديم.بعد گفتيم "با هم" بدست مياريمشون و هر كسي اون يكي رو كمك كنه براي رسيدن.ولي بعضي وقتا يه چيزي اون ته ها مي گفت تو بيشتر زحمت مي كشي پس بايد بالا تر باشي بهتر باشي...آخه هنوز كاملا "ما" نشده بود.خلاصه با هم فكر كردن و با هم به نتيجه رسيدن با هم كشف كردن با هم خوشحال شدن و با هم خنديدن البته با هم غمگين شدن و...رابطه رو به سمت يكي شدن (ما شدن كلمه ي مناسب تريست) برد .خلاصه اهلي شديم و اهلي كرديم....وحالا امروز دوستي دارم كه مي تونم به موازات موفقيت خودم به موفقيت او هم فكر كنم.دوستي دارم كه مي تونه جاي ضعفاي منو پر مي كنه.دوستي دارم كه با هم با يه نيروي مضاعف براي رسيدن به اونچه مي خوايم تلاش مي كنيم. دوستي دارم كه...
اين براي من خيلي ارزشمنده بخاطر همينه كه مدتهاست مي خواستم ازش بنويسم .

2006-01-19T04:49:00.000-08:00

امروز عيد غدير.پس اول از همه عيدتون مبارك.من از صبح همين جور منتظر عيديم.هيچ كاريم نمي كنم فقط منتظرم: ) مطمئنم كه صاحب امروزعيدي رو ميدن .عيد غدير كه بدون عيدي نميشه.
ميگم ديدين آدم وقتي كه تو يه وضعيت سختيه اينقدر با اون سختي درگير و سرگرم ميشه و اينقدر فكرشو مشغول مي كنه كه ديگه به راحتي نمي تونه حالت خودشو قبل از اون سختي يا مشكل به خاطر بياره؟؟ انگار كه هميشه وضعيت همين طوري بوده .برعكسش هم هست وقتي كه آدم مشكلي نداره نمي تونه حالتي غير از آسايش رو تصور كنه .در حالي كه در عمل هيچ كدوم از اين دو حالت دقيقا درست نيست يعني نه سختي ماندگار نه آسايش.
هفته ي پيش كه هفته ي وحشتناكي بود و سر درد چند روزه (همون سينوزيت مشهور) رمقم رو گرفته بود.نتيجه گيري هاي بالا رو ناشي شد.دقيقا در يه لحظه هايي كه درد خيلي شديد بود هر چي سعي مي كردم نمي تونستم خودمو در حالتي غير از اون درد تصور كنم.انگار هيچ وقت سالم نبودم و انگار هيچ وقت قرار نبود كه دوباره سالم باشم.خنده داره.الان واقعا خنده دار ولي در اون لحظه كه حتي من به اين فكر مي كردم كه آيا تا به حال كسي بوده كه صرفا بخاطر درد شديد مرده باشه؟؟ اصلا خنده دار نبود.ولي امروز بعد از دو سه روز من دوباره همون آدم قبليم.دردي نيست .سردردي نيست و من هر چي فكر مي كنم نمي تونم ديگه اون درد رو تصور كنم.انگار هيچ وقت چنان دردي رو تجربه نكردم....:دي
گفتم درد .پديده ي سختيه ولي هميشه به دنبال خودش خلوص داره.يه پاكي و سبكي دروني. و يه حس سرشاري كه فقط و فقط از طرف خودش.

2006-01-10T23:40:00.000-08:00

دوستان ميگن چرا اينجا اينجوري شده؟؟ اينجا يه روزگاري سبز بود نا سلامتي سايبان آرامش بود.خاله هم كه ظاهرا نگران شده: ).چه ميشه كرد همه ي روزا و لحظه ها حتي همه ي بازه هاي زماني زندگي آدم كه سبز نيست.اين واقعيت.ولي خب امروز اومدم يكم از چيزاي بهتر بگم.
امروز روز عرفه است.الان چيز واضحي تو ذهنم نيست كه در اين روز توي اون مهموني بزرگ دقيقا چه مي كنند؟؟.خب عرفه اگه از معرفت بياد ميشه يه چيزي تو همون مايه هاي شناخت و شناختن و اين قسم. پس امروز روز جهاني شناختن !!:) حالا هر كي در پي شناختن يه چيزي.من ميگم بهتره امروزخودمونو بشناسيم .شما چي ميگين؟؟ هم مي تونيم ايرادها و نقاط ضعفمونو بشناسيم كه لزومش مشخصه. هم مي تونيم اون صفتهاي خوبمونو بشناسيم كه ميشه باهاشون اوج گرفت .من فكر مي كنم همه ي آدمها حداقل يه صفت خيلي خوب دارن كه با همون يه دونه مي تونند بار خودشونو ببندند .توي آدمهاي اطرافم كه نگاه مي كنم اينطوريه يه كسي هست كه خيلي دلسوز و مهربون اين صفت باعث ميشه كارهايي بكنه كه اونو تا عرش ببره يكي هست خيلي خوش نيته.يكي هست صفت صداقت توش خيلي بارزه.يكي....خلاصه اينكه اگه آدم اون يه صفت خودشو پيدا حتي همون يه صفت مطمئنم كه اونو به همه جا ميرسونه.پس امروز روز شناختن....

2006-01-08T01:47:00.000-08:00

چند روزه اين صحنه رو مكرر ميبينم.اونايي كه بارشونو از روي زمين برداشتن و يا آماده ي پروازند يا در حال پرواز.دلم ميگيره چون بار من همين جور دست نخورده كاش دست نخورده كلي بهم ريخته با يه دنيا چيزاي گمشده روي زمين مونده.همه يه جورايي ، هر كسي با كشف قسمتي از گوهر وجودش بارشو بسته و داره ميره به سمت اوج گرفتن.جايي كه هواش صاف و پاك....جايي كه...نمي دونم من حتي اونجا رو توصيف هم نمي تونم بكنم چه برسه كه تصميم بگيرم به سمتش اوج بگيرم.دلم گرفته زياد.باور كن توام بودي دلت مي گرفت به اندازه ي تمام ابعاد بي ارزش اين روزمرگي .

2006-01-04T08:42:00.000-08:00

من هستم و او هست و من ِ او.

همين اول بگم مي تونيد اين طومارو نخونيد چون من بيشتر واسه خودم نوشتمش واسه اون روز دوري كه قراره بيام و خاطراتمو مرور كنم.يا حتي براي امروز كه دلم ميخواد در اين باره بنويسم.

ديروز همچنان در فكرايي شبيه فكراي پست قبلي غوطه مي خوردم و همچنان حوصله ي خيلي ها رو نداشتم (حتي گاهي حوصله ي خودم رو) و فكر مي كردم كه چقدر كار خدا سخته !! من كه اينقدر اندك در مورد بدي هاي بعضيا مي دونم كلي بهم مي ريزم و دلم ميگيره كه چرا؟؟ بعد اون كه حتي پنهاني ترين بدي هاي من و ما رو مي دونه چقدر ممكنه دلش بگيره و اينكه اساسا وقتي دلش مي گيره چه ميكنه؟؟ اينم باز از اون حرفا بود!! فكر ديگه .وقتي بيافته رو دور، اراجيف هم زياد توش پيدا ميشه.خلاصه ديگه كاملا كلافه شده بودم.خودم مي فهميدم كه تو گرداب فكراي خودم گرفتار شدم و هر كار مي كردم نمي تونستم خلاص شم.هر چي روش بلد بودم بكار بردم نشد. و از اون جايي كه به اين مسئله اعتقاد دارم كه هر كاري و هر اتفاقي تو زندگي ما زمان و تايم مقرري براي وقوع و رخ دادن داره ...يهو اون به حساب درس خوندنو رها كردم و از حواليه ساعت يك ظهر تصميم گرفتم كتاب "من ِ او"ي رضا اميرخاني رو بخونم.دوستان ميگن الان چه موقع "من ِ او" خوندنه تو اوج درس.خودمم نمي دونم . يه سال كه چشمم دنبال اين كتابه يعني تو فكرشم كه تو يك موقعيت مناسب بخونمش.الانم حدود دو ماه بود كه گذاشته بودمش روي ميز كنار تخت كه بخونمش .مدام هم چشمم بهش ميافتاد ولي نمي خوندمش....خب حتما زمانش الان بوده ديگه.چه زمان خوبي .يعني چه زمان فوق العاده يي .الان كه من كلافه بودم و دنبال يه هواي تازه ي فكري مي گشتم.الان كه...
من نقد كتاب به شكل كلاسيكش بلد نيسنم فقط مي تونم بگم عالي بود.فوق العاده بود.كلماتي كه كمتر به كار مي برم.اينقدر خوندنش در من حس خوب و شور انگيزي ايجاد كرد كه نمي تونم تو صيف كنم .كاري كه حتي كتابايي مثل شازده كوچولو و كيمياگر- كه خيلي تاثير گذار بودند- نتونستند به اين شدت بكنند.شايد اين مسئله به زمان خوندنش هم مربوط ميشه.بدون شك اون پيش زمينه يي كه گفتم در زياد لذت بردن يا شايد بشه گفت زياد بهره بردن از اين كتاب بي تاثير نبود.علاوه بر اينكه فضاي ذهنمو حسابي عوض كرد و منو از اون گرداب نجات داد يه سري چيزايي كه هميشه بهشون اعتقاد دارم رو هم درقالبي زيبا بازگو مي كرد.بابا نويسنده !! بابا فن داستان نويسي!! نمي دونم در مورد خود كتاب و اونچه كه ازش درك كردم چي بنويسم .چون هم زياد بود و هم پراكنده. يك سري مفاهيم پراكنده كه يا قبلا خودم بهشون رسيده بودم و اين داستان ميشد مهري بر صحتش و اعتقاد عميق تر بهش. و يه سري هم نگاه هايي بود متفاوت و تازه به بعضي مسائل ظاهرا تكراري و روزمره.
يه جمله يا يه اعتقادي رو در يه قسمتي از داستان مطرح مي كنه كه دلم ميخواد بنويسمش چون هم برام جالب بود و هم اينكه از وقتي خوندمش دارم دنبال مصداق هاش اطرافم مي گردم.ميگه: "اگر يك آدم خوب يك آدم خيلي خوب ميان يك جمع نباشد آن جمع به سه شماره از بين خواهد رفت...نخ تسبيح همان آدم خوب است همان كار خوب.."...........منم فكر ميكنم اگه اون خوبيه اون آدم خوبه نباشه همه چي از بين ميره يا لااقل از شكل معقول و متعارفش خارج ميشه.همه ي هستي رو پايه ي خوبي ها و خيرها و البته آدم هاي خوب پا بر جاست.خلاصه از ديروز هر جا كه هستم تو هر جمعي كه هستم به اطرافيانم دقيق نگاه مي كنم و سعي ميكنم حدس بزنم كدوم يكي كه جمعو نگه داشته و حفظ كرده يا كدوم خوبيه كه اين جمع به خاطرش پا برجاست .نخ تسبيح كيه؟؟و فقط به اين نتيجه رسيدم كه معمولا فرد خاصي نيست و هر كدوم از اون آدمها يه جورايي و به خاطر يه خوبيهايي تو وجودشون دارن جمع رو حفظ مي كنند.همه با هم يكي كمتر و يكي بيشتر.البته توي جمع هايي كه بچه هست فكر مي كنم حضور پاك بچه ها نگه دارنده است و البته برتر از اون دلهاي پاك بعضي (!!) آدم بزرگا....

2005-12-30T00:05:00.000-08:00

اين روزا همش دلم مي خواد اين آدمهايي رو كه مي شناسم نشناسم !! الان ميگم يعني چه.احساس مي كنم يه شناخت اجمالي و دورا دور از آدمها خيلي بهتره .همون طور كه آواز دهل شنيدن از دور خوش !! نمي دونم چه خاصيتيه كه تا كمي آدمها رو عميق تر مي شناسي ، تا كمي بيشتر باهاشون صميمي ميشي و برخوردات باهاشون زياد ميشه يهو تمام احساسات و نظرات مثبت و خوبتو راجع بهشون از دست ميدي .آدمها ميان و با تمام بدي هاشون با تو مواجه ميشن.بدي ها كه نه با تمام خودخواهي هاشون وارد ميشن.يعني خودخواهي ها و منم هاي زيادشون باعث رفتار آزار دهنده ميشه. و ديگه تو نمي توني احساسات فوق العاده ي اوايل آشنايي رو داشته باشي.اون نگاه سفيد اوليه.نگاهي بي رنگ و شفاف كه يواش يواش با شناخت هاي بيشتر رنگ ميگيره و بعضي آدمها ميشن سياه بعضيها سرخ و گاهي هم سبز. واسه همينه كه ديگه دلم نمي خواد كسي رو بشناسم.البته چاره يي نيست چون من خيليها رو مي شناسم :) و حتي دقيق تر از حد متعارف ميشناسم....مي دونم هنر اينه كه آدمها رو همين طور رنگ رنگ دوستشون داشت و به عبارت بهتر باهاشون كنار اومد ولي...
ديروز اين نوع فكر كاملا تو ذهنم غالب شده بود.از دست خيلي ها كلافه بودم و دنبال آدمهايي مي گشتم كه نگاهم نسبت بهشون سفيد باشه .آدمهايي ناشناس و دور.آدمهايي كه من نقطه ضعف ها و بدي هاشونو ندونم.آدمهايي كه نتونم علل باطني اعمال و حرفاشونو حدس بزنم.واسه همين چند ساعت نشستم و با آدمهايي حرف زدم كه بجز حرفي كه در لحظه رد و بدل ميشد چيز ديگه يي ازشون نمي دونستم.در اون شرايط كار لذت بخشي بود .حافظ باز كرديم ومشاعره و بعد تحليل و نظرمون راجع به ابيات.به قول دوستان ادبياتي محفل خوبي بود.راستي اين روزا شروع كردم خوندن ديوان شمس رو از اول.مي خوام يه دور كامل بخونمش.هميشه به اين از اول تا آخر خوندن آثار شعرا علاقه داشتم.اين شيوه به آدم اطلاعاتي ميده كه پراكنده خوني نميده.

2005-12-26T01:32:00.000-08:00

خسته ام.خسته ...از خودم.از اين دغدغه هاي جديدم .از اين خودي كه با خود چند سال پيشم كلي فرق كرده.نمي دونم از اين خودي كه شايد بزرگ شده شايد دغدغه هاش عميق تر شده .ولي واقعا خسته ام چرا نبايد همون دغدغه هاي ساده و سطحي اكثر آدمها رو داشت؟؟؟دلم واسه دغدغه هاي سطحيم تنگ شده واسه خواستن چيزاي كوچيك و شايد كم اهميت.چيزايي ساده ولي حياتي و انرژي دهنده.چيزايي كه مي تونند يه لحظه تو رو از شادي پرواز بدن تا اوج آسمون.من يه شادي ساده و سطحي مي خوام.شادي كه مجبور نباشم واسه پيدا كردنش از بين كلي اما و زيرا و بدين دليل و غيره فلسفه ببافم و تحت شرايط خاصي (!!) پيداش كنم.اصلا شادي عقلاني نمي خوام ...شادي منطقي نمي خوام...دلم مي خواد شادي رو با سطحي ترين لايه هاي وجودم "حس كنم".اين چيزيه كه مدتيه كم پيداش مي كنم.يه جمله هست كه هميشه تو ذهنمه و خيلي دوستش دارم چون عمل كردن بهش انرژي هاي مثبت زيادي تا بحال بهم داده. اينكه "ساده لذت ببريم.از پديده هاي ساده و شايد تكراري و روزمره لذت ببريم".ولي نميدونم چرا يه مدتيه فراموشش كردم و بهش عمل نمي كنم؟؟؟

2005-12-09T18:56:00.000-08:00

ديروزپنجشنبه:
امروز از ظهر كه اومدم خونه همين جور بي حوصله ام.نمي دونم چرا؟ با اينكه امروز تو دانشگاه روزخيلي خوبي بود.امروز انتخابات انجمن ها بود و در نوع خودش جالب .بچه ها شور و هيجان زيادي داشتند .بوي رقابت و رفاقت و گاهي شايد حسادت به مشام مي رسيد.و بعضي از دوستان كه چه مسئولانه و متعهدانه به قضيه نگاه مي كردند !! خلاصه بازار كري خوني و تبليغ و مخ زني و راي جمع كردن داغ بود وبه طبع بساط خنده ي ما هم بپا.
با همه ي اين اوصاف من امروز به طرز بدي بي حوصله ام.همه چيز به نظرم خيلي روزمره و روتين مياد وهيچ شوري رو در من بر پا نمي كنه.نه حوصله ي خوندن آفها رو دارم نه ميلها كه بد جوري تلبار شده....خبرخوانو باز كردم هر چي تيترا رو خوندم ديدم همش يه جورايي كسالت آور و تكراريه.اين روزا كه فقط خبر اين سانحه است و متن هاي دور و دراز و پر سوزي كه نوشته ميشه.بعدشم كلي فحش و بد وبيراه به اونايي كه تصور ميشه مقصرند!حوصله ي اين متنها حتي حوصله ي همدردي رو هم ندارم. حوصله ي وبلاگ خوني و وبلاگ نويسي رو كه يه چند هفته يي از دست دادم .
آدمها، كه هميشه براي من سوژه هاي هيجان انگيزي بودن هم الان...يعني حس مي كنم همه ي آدماي اطرافمو تا يه حدود زيادي كشفشون كردم.و يا اينكه اساسا تمايلي به كشف بيشتر اونها ندارم!!! بعضي از آدمها هم كه علاقه ي وافري به مرموز بودن و مبهم بودن دارند هم حوصله ام رو سر ميبرن.فكر مي كنند مي تونند خودشونو پنهون كنند.البته كه يه عده موجود ساده چنين توهمي دارند ولي به نظر من آدمهاي به ظاهر پيچيده هم از قوانين ساده يي پيروي مي كنند كه كشفشونو آسون ميكنه.دنبال آدمهاي جديد مي گردم تا وارد سرزمين وجودشون بشم بلكه كمي از اين كسالت بيرون بيام.(چون فكر مي كنم هرآدمي يه دنياي تازه است) .يا يه فكر و ايده ي تازه كه منو ازشور و انرژي انديشيدن بهش سرشار كنه....فعلا كه هيچ نسيمي فضاي ذهنم رو به حركت در نمياره تا ببينيم چي ميشه....

امروزجمعه:
هميشه فكر مي كنم به اينكه در مقابل اونچه ميدم چي بدست ميارم ؟گاهي اوقات كه نه اكثر اوقات ما چيزاي ارزشمندي رو ميديم تا روزمرگي هايي بي ارزش بدست بياريم .تعبير ذهني من اصولا اينه كه ما قسمتي از "خلوص هاي وجوديمونو"ميديم تا چيزايي كه اونقدرا ارزش ندارند و در زندگي حقيقي ما تاثير زيادي ندارند رو بدست بياريم.و نمي دونم چرا آدمها معمولا با تلاش و پا فشاري تمام در پي اين معامله ي پر ضرر هستند؟؟!! فعلا از خودم راضيم چون توسط يك انديشه ي روشن كه ناگاه از ذهنم گذر كرد تونستم حقيقت عريان يه معامله ي پر ضرر رو ببينم و از اون بگذرم..
همچنان فكر مي كنم اكثر كارهايي كه ما روزانه انجام ميديم كارهايي هستند به گذرايي بازي هاي كودكانه كه در دايره ي قوانين هستي جايگاه مهمي ندارند.

2005-12-03T04:33:00.000-08:00

امروز تشييع جنازه ي يكي از فاميلا بود.طرف خانوم فوق العاده خوبي بود .پاكي و خلوص دوست داشتنيي تو رفتارش جريان داشت .از اون خلوصايي كه آرامش و احساس رضايت عميقي به فرد ميده.من كه به هيچ كدوم از اين مراسم نرفتم ولي به مرگ و مشتقاتش زياد فكر كردم.باز مثل هميشه دچار تزلزل جايگاه خيلي از مفاهيم توي ذهنم شدم.
زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد...
اين شعر سهرابو خيلي خونده بودم و هميشه هم عميقا به مفهومش فكر كرده بودم . ولي امروز كه در امتداد اين اتفاق اين شعر اومد تو ذهنم احساس كردم با تمام وجود معنيشو مي فهمم.واقعا مرغ مهاجر....يه مرغ مهاجر ديگه هم به وطنش برگشت.
وقتي به برگشتن خودم فكر مي كنم بر خلاف خيليها تنها يه چيزه كه آزارم ميده.مفهوم نبودن...نمي تونم تصورش كنم ...؟؟ اصلا برام ملموس نيست.آخه تنها تجربه ي ما توي هستي تجربه ي بودنه.در واقع تعبير حضور ما همين مفهوم بودنه.حالا اين نبودن يعني ...؟؟؟؟

2005-11-25T02:03:00.000-08:00

1.اول از همه مي خواستم يه خبر خوب به دوستاي مشهدي بدم.اواسط آذر قراره در نمايشگاه اله سيت يه تالار هم به بروبچس وبلاگي بدن.واسه همين قراره كه يك مسابقه هم برگزار بشه و10 تا وبلاگ توش برگزيده بشن و ميگن يه جوايزي هم داره؟! بعدشم قراره يه كتاب ازنوشته هاي دوستان وبلاگ نويس مشهدي چاپ بشه. اگه ميخواين تو اين مسابقه شركت كنيد برين تو سايت مشهدي ها دات كام ثبت نام كنيد. خلاصه كه اين نمايشگاه جاي خوبيه كه بتونيم با يه سري از دوستان وبلاگ نويس قديمي مون از نزديك آشنا بشيم و همين طور يه سري وبلاگاي جديد و دوستاي جديد پيدا كنيم.شما هم به دوستان ديگه يي كه خبر ندارن خبر بدين.

2.اينم نتيجه ي مسابقه ي دويچه وله است براي انتخاب بهترين وبلاگهاي ژورناليستي فارسي.كه پرستو خانوم توش اول شده.

3.مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي....
امروز همش اين شعر سهراب عزيز توي ذهنم مي چرخيد.هميشه وقتي نگرانم اين شعر مياد تو ذهنم.البته نمي تونم بيشتر توضيح بدم كه چرا دچار اين شعر شدم چون راستش هنوز مطمئن نيسم كه بايد براي اين چيزي كه حس مي كنم نگران باشم يا نه.يعني قضيه به اون اندازه يي كه من نگرانشم نگران كننده است يا نه.شايد باز من مثل هميشه دارم زياد وسواس به خرج ميدم و باز به يه اعماقي از قضيه رفتم كه نبايد برم ؟؟!!

2005-11-19T01:58:00.000-08:00

تب وتوهم...

ميگم تا حالا به اين مسئله توجه كرديد كه وقتي آدم سرماخورده است و يه خورده هم تب داره چه اتفاقي ميافته؟ يه جورايي حجم واقعيات توي ذهن آدم تغيير ميكنه.نمي دونم منظورم واضح يا نه؟ يعني بعضي چيزا خيلي بزرگ ، سخت و سنگين تر از معمول به نظر ميان و بعضي چيزا كاملا كوچك و كم اهميت .در واقع هذيون هاي تبانه چيزي جز انبساط بعضي مفاهيم و اتفاقات توي ذهن بيمار نيستند.همين انبساط و بزرگ شدنه كه بيمار تب آلود رو به وحشت وا ميداره.تازه هم راستا با اين اتفاق يه اتفاق ديگه هم ميافته و اون تمركز خيلي زياد رو موضوعه.به طوري كه مكرر توي ذهن فرد تكرار ميشه.تكرار با بزرگ نمايي ...پديده ي وحشتناكيه : )
ديروز جمعه همه ي اعضاي خانواده رفتن بيرون .منم چون به شدت سرما خورده بودم و بي حالي مفرط بر من چيره شده بود خونه موندم.(از عجايب!!!) سينوزيت هم باعث شده بود كه تمام صورتم به طرز بدي درد بكنه. بخاري اتاقو زيادش كردم و يه لحاف گنده هم انداختم روي خودم. تا شايد گرما كمي عضلاتم رو باز كنه.بعد از كمتر از ده دقيقه حسابي گرم يعني داغ شده بودم مثل كوره فكر مي كنم از بدنم حرارت ميزد بيرون.خلاصه چون حوصله ام سر رفته بود گفتم يه كتابي بخونم و يه حالي به اين فكر و ذهنم بدم يه مدت خوش باشه.كتاب "باور كنيد تا ببينيد"دكتر وين داير رو كه پر فروشترين كتاب در فهرست روزنامه ي نيويورك تايمز بوده رو باز كردم.ظاهرا كتاب جالبي.من هنوز مقدار كميشو خوندم و نمي دونم واقعا تا اين حدي كه خودش ادعا مي كنه مي تونه دريچه هاي نو به روي آدم باز كنه يا نه؟؟اگه خوندم و خوب بود ميام و به اونايي كه علاقه مند به دگرگوني خويشتنند خوندنشوتوصيه مي كنم.اون مقداري كه من ديروز خوندم همه ي تاكيدش بر اين قضيه بود كه انسان بسيار فراتر از اين قالب فيزيكي ست و خردي عظيم بر او حاكم.و مدام تكرار ميكنه كه "شما روحي هستيد با يه جسم نه جسمي با يه روح".خلاصه اينقدر از اين روح و پرداختن بهش ميگه كه در نهايت ميرسه به اينكه "ما بايد قبل از آغازهر كار جسم خود را پشت در جا بگذاريم!!!".حالا تصور كنيد من با اون حال و روز و اون گرما اينا رو هم مي خوندم.بعد از اينكه خسته شدم چراغو خاموش كردم و در سكوت و آرامش خاصي كه حاكم بود شروع كردم به اين مسايل فكر كردن.داشتم دنبال مصداق هاي جا گذاشتن جسم پشت در مي گشتم !!بعد از اون تلاش كردم كه جسم و روحمو از هم جدا كنم ؟؟!!!! يعني روحمو جدا از جسم به حركت در بيارم.مي دونم همش تاثير اون فضا و بيماري من بود ولي حس خيلي جالب و هيجان انگيزي داشت .تمركزم روي موضوع خيلي زياد شده بود(شايد به خاطر همون انبساط مفاهيم). حتي چند ثانيه اون حس جدا شدنه رو هم تجربه كردم .ظاهرا به قول اين دكتر انرژي درماني چاكراه هاي انرژيم باز شده بود.خلاصه تجربه ي جالبي بود.

2005-11-12T17:45:00.000-08:00

اين چهارمين مطلبيه كه بعد از پست قبلي نوشتم ولي هر كدومو به يه دليلي نذاشتم اينجا.يه سايت جالب پيدا كردم پر از تستاي روانشناسي.كلي باهاش حال كردم .به صورت خوره وار نشستم 15-16 تا از تستاشو زدم.راستيتش تستاي روانشناسي جذابيتشون واسه من اينه كه مي تونم چك كنم ببينم تحليلهام در مورد خودم در مورد علل و انگيزه ي كارام ،رفتارام و....تا چه حد درست و ميشه گفت علمي.آخه اگه در مورد خودم درست باشه مي تونم به تحليلها و پيش گويي هام در مورد رفتار وعكس العملهاي بقيه هم اميدوار باشم.واي كه پيش بيني آدما واسه من از مفرح ترين كارهاست.
يكيش اين تست بود:

what pattern is your brain?
You have a dreamy mind, full of fancy and fantasy.You have the ability to stay forever entertained with your thoughts.People may say you're hard to read, but that's because you're so internally focused.But when you do share what you're thinking, people are impressed with your imagination.

جمله ي دومش خيلي درسته وقتي خوندمش كلي خنديدم چون من واقعا مي تونم تمام عمرم با فكرام سرگرم باشم وبه تفريح ديگه يي احتياج نداشته باشم.
بعد اين تستو زدم كه نتيجه اش واقعا براي مهم بود

What Advanced Degree Should You Get?
You Should Get a PhD in Liberal Arts (like political science, literature, or philosophy)
You're a great thinker and a true philosopher.You'd make a talented professor or writer.

واقعا جالبه كه نه خبري از كامپيوترهست نه از هيچ مهندسي ديگه يي محض رضاي خدا.با اين حساب من الان واقعا تو مسير استعدادم هستم !!!!!!!!: )
اينم يه تست واسه تعيين رنگ وبلاگ شما بر حسب سبك نوشته هاتون.ماله من كه دقيقا همين سبز اومد.

2005-11-03T19:23:00.000-08:00

خب اينم از رمضون امسال.موقع افطار امروز حالم خيلي بد بود يه حس بدي داشتم.شديد دلم گرفته بود.نمي دونم چرا اينقدر به اين ماه عادت كرده بودم . اين حس واسه خودمم عجيبه.اساسا سالهاي پيش چنين احساسي راجع به رمضون و تموم شدنش نداشتم !!!چند ماه بود هر كاري كه مي خواستم انجام بدم ميگفتم باشه رمضون.چون رمضون فرصت خوبيه.حالا رمضون تموم شده و من نگران تمام خلوص هاي بدست اومده ي خودم و بقيه ام.از اينكه فكر كنم باز همه داريم همون آدما ي قبلي ميشيم دلم ميگيره.رمضون و آدماي تا حدي اصلاح شده اش انتظار آدمو بالا ميبره. در هر صورت با اينكه مهموني تموم شد ولي اين عيدو به همه دوستاي عزيز تبريك ميگم.

توي كامنتاي مطلب قبل يكي از دوستان در مورد آرزوها گفته بود بعد از اينكه كامنتشو خوندم چند لحظه كه دقيق فكر كردم حس كردم كه مدتهاست شايد چندين ماهه كه من ديگه به آرزوهاي عجيب غريبم فكر نكردم و هيچ رويايي رو تو خيالم نپروروندم.خيلي به نظرم عجيب اومد من ...!!! چند ماه بدون فكر به آرزوها و رويا ها؟؟؟!!!واقعا عجيب بود چون من اعتقادم اينه كه رويا ها عامل اميد و حركت توي زندگين و توت فرنگي لب پرتگاه.قضيه ي اين توت فرنگي لب پرتگاه اينه كه يه روز يه نفر ميره بالاي يه كوه كه خودكشي كنه.در همون لحظه يه توت فرنگي ميبينه.ميگه اينو مي خورم بعد خودمو پرت مي كنم.توت فرنگي رو كه مي خوره از خودكشي پشيمون ميشه و ميگه زندگي به اندازه ي شيريني اين توت فرنگي ارزش زنده موندن داره.....حكم رويا ها و آرزو ها هم تو زندگي ما يه چنين چيزيه.
آره داشتم ميگفتم توي اين چند ماه فقط به حال فكر كردم .به امروزي كه بايد مي ساختم بايد روش زمان ميذاشتم تا فرداي زيبايي شايد بهتر باشه بگم فرداي معقولي ساخته بشه. اين يه جورايي خوبه يه جورايي هم بد.
بعدش هر چي فكر كردم كه چند تا از آرزوهام يادم بياد چيزه خاصي يادم نيومد يعني حس كردم اون چيزايي كه قبلا واسم آرزو بودن حالا خيلي بي ارزشن.شايد واسه همين بوده كه اين مدت بي آرزو زندگي مي كردم.البته بي آرزوي بي آرزو هم نه.در واقع جنس آرزوهاي من اين مدت تغيير كرده بود.و بيشتر رنگ واقعي به خودش گرفته بود.ديگه آرزوي سوپر من شدن يعني سوپرومن شدنو ندارم.به انسان بودن و انسان موندن اين مدت خيلي فكر كردم .و واسه رسيدن بهش خيلي تلاش كردم . تو رفتاراي آدما دقيق شدم و نگاه كردم كه چه چيزايي آدمو از اين مورد دور مي كنه.به انساني كه اون از من و ما انتظار داره هم خيلي فكر كردم و به اون لبخنده .....خلاصه اين مدت فكر كردم كه اينا چيزاي مهمتري كه بايد الان تو وجود خودم درستو محكمشون كنم تا يه عمر بتونم بر مبناشون زندگي كنم .زندگي كه در كنارش كسي آسيب نبينه و كسي رو آزار ندم.(اتفاقي كه روزانه خيلي زياد در اطراف ما رخ ميده.)

2005-10-29T18:54:00.000-07:00

فكراي امروز:

1.گاهي حس مي كنم يه حصار خيلي مهربانانه از طرف مهربون ترين آدماي هستي به دور من كشيده شده.حصاري كه تمام دونه هاش از مهره.گاهي به اين حصار نگاه مي كنم و در دايره ي صلح و آرامش و امنيتش لبخند ميزنم و گاهي هم به اين فكر مي كنم كه حصار حصاره.فرقي نميكنه كه از طرف مهربان ترينها باشه يا بي مهر ترينها.در هر صورت امكان پريدن و تجربه هاي تازه رو از آدم مي گيره.والبته در كنارش به اين فكر مي كنم كه آيا اين تجربه ها و نتايجش ارزش پاره كردن اين حصارو داره يا نه؟؟!!

2.چند وقت بود هي به وبلاگم نگاه مي كردم بعد با خودم ميگفتم بابا توام دست بردار از اين مثبت نويسي.گاهي اين فكر اينقدر ادامه پيدا ميكرد كه مي گفتم بابا ول كن اين مثبت و معقول زندگي كردنو.امروز سر يه قضيه يي عميقا خوشحال شدم كه آدميم كه معقول زندگي مي كنم نميگم مثبت چون شايد اونقدرا هم مثبت نباشم ولي اينو مطمئنم كه خيلي معقول زندگي مي كنم . كلمه ي معقول ممكنه تعابير متفاوتي رو به ذهن بياره.ولي منظور من زندگي بر مبناي يه اصول كاملا انساني و شرافتمندانه است، درگير نشدن و همراه نشدن (همون جوگيري خودمون) با صداها و هياهوهايي كه هر لحظه بصورت بسيار تاثير گذار به ذهن آدم وارد ميشه و لباس هاي زيبا به تن حقيقت ميكنه و اونو از ديده ها محوش ميكنه.
امروز يه عزيزي يه حرف جالبي زد.گفت واقعيت رو بايد عريان ديد.و من يه لحظه به حقيقت عريان چند تا اتفاق فكر كردم و ديدم كه چقدر متفاوته حقيقت عريان وقايع با اون چيزي كه ما از پس اين لباس هاي زيبا كه بعضيا به قصد وبعضيا بدون قصد واسه حقيقت مي دوزند .

3.اين شعر هم از صبح شده background ذهنم.
اين مدعيان در طلبش بي خبرانند
آن را كه خبر شد خبري باز نيامد.
آخه از صبح با هر كي برخورد مي كنم حس مي كنم كه صرفا يه مدعي بي خبر.در بي خبر بودنشون همين بس كه خيلي منم ميزنن....

4.امروز به يه مسئله ديگه هم خيلي فكر كردم اينكه بايد بشينم اين ترم حسابي درس بخونم ولي اين تنها فكري بود كه بهش هيچ توجهي نكردم :)

5.خب ديگه بسه امروز خيلي فكر كردم : ) اگه بر اساس اون حديث معروف بخوايم حساب كنيم فكر كنم من يه 500-600 سالي عبادت كردم : )

2005-10-25T03:27:00.000-07:00

من اينقدر اينجا رودير به دير آپ مي كنم كه خودم از حس مطلب قبليم خارج ميشم.مثلا اون يك هفته ده روز پيش كه اون مطلبو نوشته بودم بي نهايت از اين رفيق نماها دلم گرفته بود ولي اين مدت كلي فكر كردم و همه ي آدما رو بخشيدم و دوباره مهر و مهرورزي رو با احتياط بيشتر از سر گرفتم.آره من آدم بشو نيستم .چندين بار به اين نقطه رسيدم يعني رسوندنم كه اين آدما پاسخي به مهر نميدن ولي باز من....

بگذريم.الان اومدم كه از اين شبا بگم.از اين شبايي كه من اسمشونو گذاشتم "شبايي براي اوج گرفتن".عميقا حس مي كنم توي فضاي اين شبا چيزايي هست كه اگه بدستشون بياري مي توني مسيرو سريع تر طي كني.شباي قشنگيه واسه كساني مثل خودمو بعضي از دوستا كه مي دونم ازاين پايين بودن خسته شدن.از چرخيدن گرد اين همه هيچ .از اين تكرار بيهودگي.صبا جون من فكر مي كنم اين شبا پر از اون لبخنده ست.ديشب بر عكس شب نوزدهم بهم خيلي حال داد.با خودم فكر مي كردم اگه يكي كه هيچ اعتقادي به اين چيزا نداره به كاراي ما نگاه كنه به اين گريه ها ،اين اقرارا ،به اين چشايي كه با اينكه پر اشكه ولي پر از اميد و رضايتو حتي شاديه.چي ميگه؟حتما مي خنده.مگه در ظاهر اين شبا با باقي شباي سال چه فرقي داره ؟به نظر من اگه هيچ فرقي هم نداشته باشه اگه معادل هزار ماهم نباشه همين كه اين امكانو ميده كه يه نقطه ي شروعو پايان قرارش بديم ، به خودمون نگاه كنيم و تصميمات جديدي واسه زندگيمون بگيريم يا به قولي پكاي جديد فرداهامونو ارائه بديم، كافيه....

2005-10-15T18:27:00.000-07:00

اندر احوالات اين چند روزه

كلي هي نشستم گفتم
درخت دوستي بنشان كه كام دل به بار آرد
درخت دشمني بر كن كه رنج بيشمار آرد
هي گفتم مهرورزي .گفتم همه ي آدما ارزش اينو دارن كه ما باهاشون مهربانانه يعني انساني برخوررد كنيم .برخوردي به دور از هر نوع توهين و تحقير. و انرژي هاي مثبت زيادي رو هم تحت همين عنوان روانه ي آدمايي كردم كه شايد اصلا ارزششو نداشتند.و حالا
زين همرهان سست عناصر دلم گرفت
شير خدا و رستم دستانم آرزوست
زين خلق پر شكايت گريان شدم ملول
آن هاي و هوي و نعره ي مستانم آرزوست
بابا چه طور بگم : انسانم آرزوسسسسسسسسسسسسسسست
دلم واسه يه آدم يه دوست درست حسابي لك زده.دوستي كه توي جريان دوستي تمام مدت به فكر شكست دادن و بازي دادنت نباشه ، دوستي كه سعي نكنه واسه بالا بردن خودش واسه برتر نشون دادن خودش ترو زير پاهاش له كنه.دوستي كه كنار تلاش هاي بي وقفه اش واسه برترجويي ، واسه ثابت كردن من بهترينم تو و حضور شايد موفق تو رو بتونه ببينه.
نمي دونم هر چي فكر مي كنم ميبينم اين كارا خيلي سخت نيست ولي اينكه چرا بعضيا توش موندنو نمي فهمم.شايد شخصيت هاي توجيه نشده... !! اين تنها علتي كه در اين لحظه به ذهنم مي رسه.
يه سري چيزاي ديگه هم نوشته بودم ولي نمي دونم چرا حذفشون كردم

يه واژه است كه داره بصورت هزار بار در دقيقه تو ذهنم تكرار ميشه.دروغ دروغ دروغ ....پشت سرش يه چرا گنده است كه سوت ميكشه و اين ور سرمو تا اون ورش طي ميكنه.يه جا تو يه مصاحبه سوال شده بود كه چه جور آدمايي رو نمي تونين به هيچ وجه تحمل كنين؟ من تو فكر خودم جوابي كه دادم آدمايي بود كه توهين ميكنن.واقعا اين دسته آدما رو نمي تونم تحمل كنم چون حقي براشون نمي بينم كه بتونن چنين كاري رو انجام بدن.افرادم جواباي متفاوتي داده بودن .اكثرا گفته بودن آدماي دروغگو .الان كه دارم فكر ميكنم ميبينم راست ميگفتن آدماي دروغگوهم فوق العاده غيرقابل تحمل اند.يعني يه چيزي بيشتر از فوق العاده.

2005-10-09T18:11:00.000-07:00

با كمي تاخير

باز دوباره بوي ماه مهر و بوي ماه مدرسه و دوباره تلاش ، تلاش واسه ياد گرفتن ،آموختن كه واقعا تلاشي از اين قشنگ تر و لذت بخش تر واسه من يكي كه وجود نداره.اين تلاش اينقدر منو از انرژي هاي مثبت و بي پايان سرشار ميكنه كه حد نداره .آره ديگه باز من دچار شور آموختن شدم.امروز اولين جلسه ي سال جديدو رفتيم سر كلاس . همون شور و شوق فوق العاده ي سال هاي پيش...ديگه از اون بچه هاي افسرده و غمگين اوايل تابستون خبري نيود.منم كه طبق معمول روي زمين خدا بند نبودم.بعد چند وقت همه ي دوستانو يك جا و كنار هم مي ديدم و اين خيلي خوشحالم مي كرد.به هر كدوم از اين آدما بخاطر يه ويژگي هايي تو وجودشون علاقه و همين طور وابستگي دارم.هر كدومشون يه سري نقاط مشتركي با من دارن كه باعث ميشه باهاشون ارتباط صميمانه برقرار كنم و تلاش كنم كه بهشون مهر بورزم.(توي پرانتز امان از اونايي كه آدمو از مهر ورزيدن پشيمون مي كنن).آره ديگه مهندس "س" - كه دقيقا پارسال همين موقع ما باهاش كلاس داشتيم- طبق عادتش كلاسو شاد و لذت بخش برگزار كرد.واقعا چند وقت بود دلمون واسه يه استاد خوش اخلاقو شوخ لك زده بود.مهندس" س" هم به نظر من شخصيت جالبي داره.اينكه آدم به نقطه يي از شعور شخصيتي برسه كه بتونه بدون تحقير ديگران ، با احترام به شخصيت اون آدمي كه حالا از خوب يا بد روزگار اسم دانشجو گرفته برخورد كنه خيلي مهمه.با اين كار كلي هم از خودش خاطره ي خوش به جا ميذاره.به نظر من كه مسئله ي خاطره خوش خيلي مسئله ي مهميه.مگه آدما توي زندگي اجتماعي بعد از وقوع يه لحظه چيزي بيشتر از يه خاطره اند؟؟؟همه ي ما بعد از يه اتفاق و يه برخورد به سرعت گذر زمان فقط و فقط به يه خاطره تبديل ميشيم توي ذهن ديگران.من كه خيلي تلاش مي كنم تا وقتي كه قراره يه خاطره بشم در پنهاني ترين لايه هاي ذهن يه آدم اون خاطره رنگي باشه شاد باشه خوشحال كننده باشه مهربانانه باشه و اصلا دوست ندارم به يه خاطره ي سياه و نامردانه تبديل بشم!! امروز اينقدر حالم خوش بود كه با يكي از دوستا (افرا) يه تيكه از مسيرو با هم مسابقه ي دو گذاشتيم !!! باد پاييزي هم كه ميومد و ديگه عالي.به قول سهراب كلي ريه هامونو از ابديت پر و خالي كرديم.حالا خودمونيم از ابديت كه نه ولي از اكسيژن ناب.

2005-09-29T19:06:00.000-07:00

بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد
دست به كاري زنم كه غصه سر آيد

همين ديگه.اين دغدغه ي اين روزامه چه در رابطه با خودم چه در رابطه با ديگران.خوشم مياد كه يه بيت شعر چقدر كار آدمو ساده مي كنه و آدمو از نوشتن شونصد خط مطلب راحت ميكنه.

2005-09-15T09:43:00.000-07:00

امروز رفتم فيلم بيد مجنون.فيلم جالبي بود.مثل هميشه فوق العاده هنري با ظرافت هاي خاص مجيد مجيدي.اكثر قسمت ها در عين سادگي خيلي دلچسب و زيبا بود. چيزي كه براي من جالب بود اين بود كه فيلم در قالب داستان يه نابينا كه حالا يه سري اتفاقات براش ميافته يه مسئله ي ( شايد بشه گفت يه خطاي ) رايج بين همه ي آدمها رو مطرح كرده بود.اينكه همه ي ما وقتي در اوج گرفتاري و درموندگي هستيم و هيچ پناهگاهي غير از خدا پيدا نمي كنيم كلي قولو تعهد ميديم و بقول يوسف داستان ميگيم خدايا تو اگه چيزي كه مي خوامو بهم بدي منم قول ميدم هميشه مال تو باشم و در راه تو. و دروغم نميگيم در اون لحظه واقعا مطمئنيم كه چنين كاري رو مي كنيم ولي وقتي مشكل حل ميشه و از اون تنگنا رها ميشيم باز دوباره رنگارنگا همه ي فضاي ذهنمونو پر مي كنه جوري كه ديگه جايي و يادي از اون بزرگ بي همتا نمي مونه.از اوني كه به طرز بي نهايت مهرآميزي مشكل ما رو حل كرده بود.به نظر من اين كل چيزي بود كه فيلم در كنار يه سري چيزاي جزئي ديگه قصد داشت بگه و قالب خوبي رو هم پيدا كرده بود.قالبي كه به زيبايي هر چه تمام تر تونسته بود لحظه لحظه ي اين فرايند رو خيلي قابل باور نشون بده.جوري كه مطمئن باشي اگه تو هم بودي همون كاري رو مي كردي كه شخصيت فيلم مي كنه.
بعد از اينكه از سينما اومدم بيرون اينقدر حواسم پرت فيلم بود پرت اون مورچه يي كه باري به دوش داشت و اينكه بالاخره يوسف بيناييشو بدست آورد يا نه؟؟ كه يادم رفت از كتاب فروشي نزديك سينما كتاب بخرم.كتاب طوباي محبتو كه در راستاي اون تغييره مي خواستم بخونمش.
خيابونا رو كلي چراغوني كردن.آخه چهار روز ديگه تولد قائمه(عج).نمي دونم چرا ولي امسال بي صبرانه منتظر رسيدن روز تولد قائمم.ميخوام اگه عنايتي كنه روز تولدش يه چيزي بهم بده.هر چي.هر چيزي كه خودش فكر مي كنه چاره ي اين روزاست.مي دونم كه ميده .من تا حالا ازش چيزي زييييييييييياد خواستم و اونم داده.خوش بحال اونايي كه از چندين روزه خودشونو آماده كردن.بدون شك اونا بهتر مي دونن كه توي اين روز چه اتفاقاتي ممكنه واسه دلاي آماده بيافته.

2005-09-13T06:17:00.000-07:00

باز از مطلب قبلي كه نوشتم كلي ميگذره.اين چند روز مطالب جديدي تو ذهنم مي پلكيد ولي نوشتنشون سخت بود و اساسا لزومي براي نوشتن اونا تو اين مكان حس نمي كردم.ولي چكيده ي همش يه تصميم بود.نصميم اينكه ميخوام يك تغيير بزرگ در خودم بدم.يك تغيير همه جانبه.ديگه حوصله ي چرخيدن گرد اين همه بيهودگي رو ندارم.بقول سهراب
روح من پي چيزي مي گردد.پي نوري ، ريگي ، لبخندي شايد.
نمي دونم چرا زودتر از اين نفهميده بودم بايد پي چي گشت .البته فهميده بودم ولي از دونستن تا ايمان پيدا كردن خيلي فاصله است.اينكه طي يه سري اتفاقات كه با تمام وجودت حس كردي به موضوع ايمان پيدا كني تاثير قويي روت ميذاره.شايد اين مطلب براي بقيه جالب نباشه ولي من نوشتمش تاهر وقت ميام اينجا و اين صفحه رو باز مي كنم ياد تصميمم بيافتم و فراموشش نكنم.البته بعيد مي دونم كه فراموش كنم .چون دارم الگو هاي زندگيمو بر اساسش تغيير ميدم.

2005-08-30T18:22:00.000-07:00

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد
وآنچه خود داشت ز بيگانه تمنا می کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بيرونست
طلب از گمشدگان لب دريا می کرد.
خب ديگه من چی بگم.حافظ به اين گويايی و زيبايی گفته.دو سه روز بود می خواستم يه چنين مفهومی رو بگم ولی نمی دونستم چه طور بگم و چطور جملاتمو کنار هم بيارم که بتونم اين مفهومو برسونم.احساس ميکنم ماها اکثرا دچار اين شعريم.دقيقا داره اين اشتباه رخ ميده که ما دنبال راه حل ها جاهايی می گرديم که هيچ وقت به نتيجه نميرسه.دقيقا از همون گمشدگان لب دريا انتظار گوهر و کيميا داريم.از جايی خارج وجود خودمون.از جاهايی که خوشبينانه و البته ساده انگاره تصور می کنيم درستن و ما رو به نتيجه ی مطلوبمون می رسونن.واقعا احساس می کنم داره يه اشتباه بزرگ رخ ميده.افراد خيلی زيادی رو هم ميبينم که يه جورايی دچار اين قضيه هستن.خيلی دلم می خواد يه راه حلی واسش لااقل برای خودم پيدا کنم.اگه به نتيجه يی رسيدم ميام اينجا دوباره می نويسم.ولی خود حافظ در ادامه ی شعر ميگه
مشکل خويش بر پير مغان بردم دوش
کو به تاييد نظر حل معما می کرد
ديدمش خرم و خندان قدح باده بدست
وندرآن آينه صد گونه تماشا می کرد
گفتم اين جام جهان بين به تو کی داد حکيم
گفت آنروز که اين گنبد مينا می کرد
بيدلی در همه احوال خدا با او بود
او نمی ديديش و از دور خدايا می کرد

2005-08-22T02:48:00.000-07:00

برای مطلب قبلی من از دوستان خواستم که نظرشونو در مورد موضوعی که مطرح کردم بگن.چون دلم می خواست بدونم بقیه چطور به این قضیه نگاه می کنند ولی خب اکثر دوستان منظور منو از اون مطلب درست متوجه نشده بودند.من اصلا قصد نداشتم اون بحث کهنه و تکراریه دوست داشتن از عشق بهتر است را مطرح کنم.چون خود دکتر شریعتی این موضوع رو به خوبی توضیح داده بود و اساسا این حرف متعلق به زمان خود اوست .حرف زمان ما حرف تازه تریست !! بگذریم.

بعضی آدما هستن که وقتی در کنارشونم احساس می کنم ، دارم به ابعاد تازه و پنهانی از وجودم دسترسی پیدا می کنم.دقیقا اونا به من کمک می کنند که بعضی از صفات و احساساتمو از لایه های زیرین وجودم بکشم بیرون.صفاتی که به هر دلیلی در حالتای عادی من بهشون خیلی نمی پردازم و ازشون استفاده نمی کنم.از این آدما که به من در شناختن من کمک میکنند خیلی خوشم میاد.این که حس کنم دارم ابعاد تازه یی از خودمو کشف می کنم برام هیجان انگیز و البته لذت بخشه.چون موقعیت های تازه یی رو با نگاه های تازه یی به اطراف برام به دنبال داره.و هیچ چیز به اندازه ی یک نگاه تازه به همین پدیده های تکراریه دور و بر آدمو از کسالت در نمیاره.دیشب از یکی از همین دوستان واسه این مسئله تشکر کردم.
حالا که فکر می کنم میبینم من درکنار هر کسی یه جوری هستم یعنی با یه قسمت از خودم وارد میشم.یعنی آدمای مختلف قسمتای مختلفی از من ، افکار و احساساتمو فعال برای ارتباط می کنند.این حتی روی لحن و تن صدا ،حالتای چهره ، میزان انرزی و هیجانم تاثیر می ذاره.خودم اینو حس می کنم.دقیقا نمی دونم علت این مسئله چیه ولی بعضی آدما رسما منو به سکوت ، سکون و بی هیجانی دعوت می کنند.آدمای خیلی خوبیم هستن ولی نمی دونم چرا بازتابشون روی من این جوریه؟! گاهی فکر می کنم که شاید باید آدم همیشه و با همه یه جور باشه ولی واقعا نمیشه و اگه کسی بگه که من در ارتباط با همه یه جورم فکر کنم یا یه خورده دروغ میگه یا روی این مسئله خیلی دقیق نشده.

2005-08-14T18:35:00.000-07:00

آنتی عشق
می خوام یه طرح جدید واسه وبلاگم بزنم چون دیدم من که اینجا راحت نیستم که هر چی هر چی رو بنویسم پس بذار برم تو یه مایه ی دیگه.این روزا جو این وبلاگا یا به طور کلی این اهالیه اینترنت حسابی کلافه ام کرده.عشق..عشق عشق.همه جا ،هر لحظه، از زبون هر کس!!! بابا منم نمی گم عشق بده.من خودمم بلدم یه مثنوی در مورد عشق بگم ولی مسئله سر اینه که هر چیزی که از حد اعتدالش گذشت جذابیت و همین طور جالبیه خودشو از دست میده.وقتی تو این دنیای مجازی قدم میزنی میبینی همه یا عاشقند یا مصرانه در تلاشند که عاشق بشن!!(پس فرداست که افراد برن از دکتر قرص واسه عاشق شدن بخوان.چون این یکی از نشونه های کلاسه!!).یا قبلا عاشق بودنو الان شکست خورده اش اند.سوالی که هر لحظه از خوندن این وبلاگا برام پیش میاد اینه که اگه همه اینقدرعاشقو اهل دلند وادعا دارند که اصول مهر ورزیدنو بلدن چرا هنوزرفتارای ما با هم اینقدر نا مهربانانه است؟؟؟ وقتی اینجا قدم می زنی گاهی خیلی خوشحال میشی میگی با عجب موجودات کیمیایی ما داریم تو جامعه زندگی می کنیم ولی نه اینا همونایی هستن که از پشت یا حتی روبرو به ما خنجر میزنن.اینا همونایی هستن که گاهی تا عمق وجودمونو از بی معرفتی آتیش میزنن.همونایی که توهین و تحقیر دیگران واسشون از آب خوردن آسون تره.پس چرا اینجا که میرسن یه نقاب به رنگ صورتی و آبی وهر رنگ دیگه ی وبلاگشون میزنن به صورتشون و از عمیق ترین و نایاب ترین احساسات بشری حرف میزنن.اینجاست که آدم احساس بدی بهش دست میده .احساس اینکه داره سطر به سطر به یه دروغ بزرگ گوش میده.پس حق با منه .این فقط و فقط یه تب نه یک احساس عمیق و قابل ستایش که شیوه ی زندگی فرد رو تحت تاثیر قرار بده.من دلم می خواد اینجا دو تا چیزو ثابت کنم یکی اینکه عشق و مهر و این حرفا فقط خلاصه نمیشه دراون احساسی که شما به یه دختر خوشگل یا یه پسر خوشگل هم کلاسی یا فامیل یا هر کس دیگه یی دارید.عشق می تونه وسیع بشه و طیف گسترده یی ازآدما رو در بربگیره.همه ی آدما (بهتره بگم اکثر آدما) ارزش اینو دارن که ما باهاشون مهربانانه برخورد کنیم.چیزه دیگه یی که می خوام بگم اینه که چیزای ارزشمند دیگه یی هم هست که ما می تونیم بهش بپردازیم و ساعت ها در موردش حرف بزنیم.در نهایت امیدوارم بتونم و حوصله داشته باشم این کارایی رو که گفتم انجام بدم.

2005-08-11T07:58:00.000-07:00

چندین روزه که ننوشتم.چون خیلی حالم گرفته بود.کاملا بهم ریخته بودم.یه سری از تئوری های ذهنیم با شکست مواجه شده بود.اصولا افراد وقتی ناراحتن و دلشون گرفته میان تو این وبلاگا یه چیزی می نویسن ولی من دوست ندارم هیچ وقت از ناراحتیام بنویسم یا واسه کسی بگم چون کار عبث و بی فایده یی به نظرم میاد.در اغلب موارد کاری از دست کسی بر نمیاد جز اینکه در خوشبینانه ترین و کمیاب ترین حالتش فقط درد دلی کرده باشی و کمی از بار غمت کم کرده باشی ولی معمولا همه چیز به این خوبی پیش نمیره بلکه حرفات تنها باعث کلی ابهامو قضاوتای غلط و پیش داورانه در موردت میشه.چون آدما فقط و فقط از پنجره ی دیده خودشون به تو و اعمالت نگاه می کنن.تازه از همه ی این حرفا که بگذری این آدما آنچنان قدرتی تو هستی ندارن که بتونن مشکل تو رو حل کنن اگه می تونستند یه فکری به حال خودشون می کردن که اینقدر سرگشته نباشن.
نمی دونم اولین بار کی بود که این باور تو ذهنم شکل گرفت یا کی بهم گفت.شاید مامانم .شاید کتابای دینی.شایدم همین تجربه ی کوتاهم از زندگی اینو بهم یاد داد که آدم اگه مشکلشو پیش کسی غیر از اون قدرت بی نهایت ببره و از کسی غیر اون امید راه حل داشته باشه بدون شک نا امید میشه.
در واقع مدتیه به سکوت خیلی اعتقاد پیدا کردم فکر می کنم سکوت روش عاقلانه و حکیمانه ییه .امروز دیدم روی برد نوشته بود:سکوت حصاری است که به دور حکمت کشیده شده است.حکمت هم که مرحله خیلی جالبیه .من همیشه امیدوارم که به این مرحله برسم ولی خب اونم مثل باقیه مراحل مراقبت های زیادی می خواد.
در هر صورت الان که می نویسم خوبه خوبم .عالیییییییییییی. و باز زندگی به آرامی و امید جریان داره.

2005-08-03T04:20:00.000-07:00

امروز از ظهر همین جور درگیر رفقای رنگو برنگه واقعی و مجازی بودم.یکی به قول آریان عزیز سرتا پا فقط ترانه ی عشقه .یکی دیگه شکست خورده اش.یکی می نویسه در حسرت یک لحظه خوبی ،یکی مینویسه با عشق زمان فراموش میشود....بابا من بیچاره این وسط چی کار کنم ؟با هر کدوم باید یه جور برخورد کنم.امان .امان از این عشق....یهویی ظهر به ذهنم زد که میل یکیو واسه اون یکی بزنم میل اون یکیو واسه این یکی تا همه شون کمی تعدیل بشن!! اما نه واسه دوست شکست خورده راه حل بهتری پیدا کردم.گفتم باشه تو راست میگی این آدما همه بد هستنو ارزش عشق ورزیدنو ندارن .اصول مهر و هم بلد نیستن. پس بیا بچسب به اون مهر بی پایان به اونی که بهتر از هر کسی الفبای مهر ورزیدنو بلده و در هر لحظه بدون اینکه تو بفهمی یا حتی بخوای داره بی دریغ و بی پایان بهت مهر میورزه.چی می خوای دیگه از این بهتر.خلاصه اگه بشه میخوام این دوستو ببرم تو حالو هوای عرفانو این جور چیزا.
ولی این وسط مطلب خاله (ندا) تو وبلاگ انتخاب زنان عالی بود.کلی حال کردم . افتخارکردم به یه چنین خاله ی خوش فکر و منصفی.خاله مشت محکمی بود به دهان

2005-08-03T04:15:00.000-07:00

2005-07-30T19:54:00.000-07:00

"آیا سعادتی بالاتر از این هست که ذهن انسان بالاتر از هرج و مرج اشیا قرار گیرد و نظم طبیعت و اشتباهات مردم را تشخیص دهد؟؟؟"
این جمله از فرانسیس بیکن هست که تقریبا از یک سال پیش که من شروع کردم کمی فلسفه بخونم زدمش بالای تختم.از بین فلاسفه ی قدیمی از بیکن خیلی خوشم اومد .نمیدونم دقیقا چرا.یعنی من اونقدر حرفه ای فلسفه نمی خونم که بگم چون فلان نظریه اش از فلان دیدگاه درست تر و به واقعیت نزدیک تر بود.من همین جوری ازش خوشم اومد چون حرفاش شبیه چیزایی بود که اصولا تو ذهن من هم
میپلکه.
وقتی اولین بار این جمله رو خوندمش احساس کردم دقیقا اون چیزیه که من همیشه دوست دارم و در تلاشم که بدست بیارمش.آخه هر چی فکر میکنم میبینم اگه آدم واقعا به این 3 تا توانایی دست پیدا کنه چیزه دیگه یی واسه سعادتمند بودن احتیاج نداره.چون وقتی نظم طبیعتو درک کردی اولین دستاوردش اینه که راحت تر می تونی با اتفاقات زندگی بر خورد کنی .نظم طبیعت به نظر من همون حکمتیه که در هر چیزی جریان داره.دومین نتیجه ش اینه که آدم به حضور یه خالق مقتدر و دانا در نظام هستی پی میبره و این هم جوابی میشه برای خیلی از مشکلات و سوالات ذهنی.اگه اشتباهات مردمو درک کنی خب معلومه دیگه تو سعی میکنی تکرارشون نکنی .مسئله ی اصلی اینه که اغلب افراد احساس نمیکنن که دارن اشتباه میکنن !!اینکه آدم اشتباهات رایج زمان خودشو انجام نده و همراه اکثریت دست به اشتباه نزنه موفقیت بزرگیه.
البته به نظر من همیشه هر جا احساس خوشبختی هست در سطح بالاتری از همه ی اون چیزایی که عامل خوشبختی نام میگیرن احساس رضایت وجود داره که بدون این عامل هیچ وقت خوشبختی یا سعادتمندی بوجود نمیاد.

2005-07-24T04:45:00.000-07:00

خب اينم از وبلاگ جدید من که امیدوارم سایبان آرامشی بشه واسم.باز مطلب اوله و من نمی دونم چطور شروع کنم.یکی از دوستان سری پیش گفت شروع مال خداست .قشنگم گفت...پس..... الان چند دقیقه است هر چی فکر میکنم نمی دونم چی بگم از خدا.شعر بنویسم ، ای نام تو بهترین سر آغاز....یا... چی بگم خدا چیزی نیست جز یه مهر بی پایان که همه ی هستی رو فرا گرفته.این تنها چیزیه که می تونم بگمو خودمم بهش اطمینان داشته باشم.مهر ،مهر و باز هم مهر.
حالا که مطلبم رسید به اینجا به ذهنم زد که آیا جمله ی اولم درسته ؟؟شاید بهتر باشه که سایبان آرامش آدم اون مهر پهناور باشه.ولی خب این حرف کوچیکی نیست این مهر ساختار مادی نداره نمیشه دیدش باید حسش کرد باید بهش اعتقاد داشت ،باید به حضور مهر گونه اش توی زندگی اعتماد داشت.به خاطر همینه که آدم توی شلوغی ماده فراموشش میکنه.چون مستقیما نمیبینش وباید دقیق بگرده تا شاید توی این منطق اصولا دودوتایی وقایع پیداش کرد .اون موقع آدم به این نتیجه میرسه که منطق وقایع اونقدرام دودوتایی نیست و چاره ای نیست جز اینکه حضوره قدرتمند و مسلطشو بپذیری.پس اگه قرار به پذیرفتنه چرا اونو سمبلی از مهر ندونیم بجای سمبل عذاب و عقوبت...؟؟!!
خب میبینم که فضا خیلی روحانی شده .توی پستای بعدی از این حالو هوا در میام.ولی شایدم لازم باشه که ما گاهی وقتا در روز کمی فضای ذهنمونو عوض کنیم و به قول سهراب چشمامونو بشوییم و متوجه بشیم که همه چیز این ساختمونا و ماشینا و این رنگارنگا ...نیست که ما مدام از جلوی اونا رد میشیم یا بهشون وارد میشیم یا تلاش می کنیم که مالکشون بشیم.همه چیز این شلوغی ها و این رفت وآمد ها نیست.